Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Ayrılmak mı?
Her an yüreğimdesin, ayrıldığımız yalan,
Unutmak mı?
Her an aklımdasın, seni unutmak haram,
Yaşamak mı?
Bu günümüze şükür, kanıyor olsa da yaram,

Ayrıldık çünkü ben onu değil,
Ondaki beni,
Gönlünde ki yerimi sevmiştim.
Lakin gördüm ki,
Onda benden eser kalmamış.
Benim sandığım o yeri ise,

Bu ayrılığa başka sebep arama.
Sen sevmeden sevilmek istedin,
Ben sevilmeden sevmekten vazgeçtim.
Hepsi bu...

Ya nazın yüreğime ağır gelirde,
Kaçmalarından yorgun düşersem,
Ya bir gün sana elveda der de,
Ardıma dahi bakmaz gidersem!
Ya kulaklarım sağır olursa...
Seslendiğinde duymazsam.

Yokluğuna dayanmak,
O kadar da imkansız değilmiş.
Azalıyor işte milim milim...
Biraz derdim.
Biraz kendim.
Biraz kederim.

Azar azar gidiyorum.
Önce rüyandan sonra dünyandan.
Birer birer eksiliyorum.
Önce gönlünden sonra ömründen.
Gayrı ne sen üzül,
Ne de ben acı çekeyim.

Aklımda, akla hayale sığmaz düşünceler,
Kendimi kışkırtıyorum sürekli, azmettirmekten suçluyum.
Bir beden, elimde oyuncak olmuş.
Her defasında fikrine girerek kapına sürüklüyorum.

Ey sevgili ben seni sevmişim bir kere, güzelliğin bahane,
Hep ardından gelmek istemişim, yolumu kaybettiğim bahane,
Beden bende kalmış lakin can sende buna ne çare,
Bir ölüden farksızım ruhumu arıyorum, yaşadığım bahane.

Gözlerinin derinliklerinde gördüğüm ne eladır ne de kahve,

Bir zamanlar senden giderken,
Gözüm arkada kalırdı,
Hatırla...
Kapıya kadar gider,
Sonra geri gelirdim,
Ardından bir daha ve sonra,

Duydum ki herkesi ben sanıyormuşsun,
Beni de herkes…
Oysa diğerleri ile tek ortak yanımız,
Aldığımız nefes…
Duydum ki sen beni el gibi saymışsın.
Aşkımı ise gelip geçişi sanmışsın.