Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Unuttum, yüzümü güle döndüm,
Uyuttum gönlümü, küle döndüm,
Bozdum tövbemi kapına döndüm,
Uslanmadım sevgili,
Bak yine sana döndüm...

Bazen canım öyle çok yanıyor ki!
Canımı canımdan ayırasım,
Ruhumu bedenimden sıyırasım geliyor.
Bazen içim öyle çok kanıyor ki!
İçimi dışıma çıkarasım,
Yüreğimi ellerimle yıkayasım geliyor.

Madem ki yalandı,
O halde bu gönül boşa mı yandı.
Madem ki sonunda ayrılık vardı,
Öyleyse o vuslat neden yaşandı.
Ey sevgili;
Ben ne bilirdim sevmeyi,

Her aşık;
Sevdiğinin dilinden döküleni değil,
Kalbinden geçeni bilir,
Her nerede olursa olsun uzağında değil,
Hep yanında olur.
Her aşık;

Herkesler biliyordu,
Seni bırakamayacağımı.
İçtiğim sigara gibi,
Bu son deyip,
Yenisini yakacağımı.
Ama hak ver ne olur,

Ne bize aşkı sorun,
Ne de aşkımıza kafa yorun.
Çünkü;
Aşk vardır yatakta son bulur.
Aşk vardır toprakta...
Kimi aşkta birlikte olunur.

Ey sevgili;
Gözlerinde ne var bilemiyorum,
Ne zaman baksam içinde kayboluyorum.
Ellerinin farkını bir türlü anlamıyorum,
Ne zaman bıraksam sanki kahroluyorum.

Sen;
Yüreğimdeki yaramdın.
Asla saramadığım.
Sen;
Gizlim saklımdın.
Kimseye soramadığım.

Biz sevdik mi başka türlü severiz.
Aşk dedik mi gönülden söyleriz.
Siz sanırsınız ki;
Bir kuru tendir derdimiz.
Oysa biz o teni görmeyiz.
Sadece tendeki canı isteriz.

Başlar az sonra hüznüm,
El ayak çekilince.
Sarar dört yanı karanlığım,
Gece üstüme çökünce.
Hatırlatır seni yalnızlığım,
Eş dost birazdan gidince...