Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Yokluğuna dayanmak,
O kadar da imkansız değilmiş.
Azalıyor işte milim milim...
Biraz derdim.
Biraz kendim.
Biraz kederim.

Azar azar gidiyorum.
Önce rüyandan sonra dünyandan.
Birer birer eksiliyorum.
Önce gönlünden sonra ömründen.
Gayrı ne sen üzül,
Ne de ben acı çekeyim.

Aklımda, akla hayale sığmaz düşünceler,
Kendimi kışkırtıyorum sürekli, azmettirmekten suçluyum.
Bir beden, elimde oyuncak olmuş.
Her defasında fikrine girerek kapına sürüklüyorum.

Ey sevgili ben seni sevmişim bir kere, güzelliğin bahane,
Hep ardından gelmek istemişim, yolumu kaybettiğim bahane,
Beden bende kalmış lakin can sende buna ne çare,
Bir ölüden farksızım ruhumu arıyorum, yaşadığım bahane.

Gözlerinin derinliklerinde gördüğüm ne eladır ne de kahve,

Bir zamanlar senden giderken,
Gözüm arkada kalırdı,
Hatırla...
Kapıya kadar gider,
Sonra geri gelirdim,
Ardından bir daha ve sonra,

Duydum ki herkesi ben sanıyormuşsun,
Beni de herkes…
Oysa diğerleri ile tek ortak yanımız,
Aldığımız nefes…
Duydum ki sen beni el gibi saymışsın.
Aşkımı ise gelip geçişi sanmışsın.

Ey Sevgili;
Bak işte gidiyorum...
Dünyayı kahredip kendime.
Sevdayı hapsedip gönlüme.
Gidiyorum...
Dertleri kederleri asıp boynuma,

Bakıyorum da hiç bakmıyorsun.
Sana bir haller oldu bu aralar,
Aramıyor, sormuyorsun.
Yaşanmış bunca şey varken,
Her şeyi yok sayıyorsun.
Bakıyorum da hiç bakmıyorsun.

Bakmıyordum ama gördüm.
Saçlarından yıldızlar kopuyordu.
Yüzümü çevirdim ama gördüm.
Gözlerinden ışıklar çıkıyordu.
Kelebekler etrafında pervane.
Üzerinde konacak yer arıyordu...

Kimse bana aşk ile seslenmedi.
Gözlerime bakıp sevdiğini söylemedi.
Peşimden gelmedi, mutluluk vermedi,
Yanımda olmak istemedi.
Çocuktum,
Küstüm oynamıyorum dediğimde bile,