Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Aşkı nasıl anlatayım ki;
Herkesin aşka bakışı başka.
Herkesin aşktan anladığı başka.
Kimine göre aşk,
Sabahları yorgun uyanmaktı,
Kimine göre,

Ey gönlüm;
Acın da sevdan da bil ki yalan.
Tek bir gerçek gizli,
Yüreğinde var olan,
Senden öte,
Candan öte bir yerde saklı kalan.

Ne de çabuk geliyorsun aklıma,
Ne de güzel dağıtıyorsun her yeri.
Nasılda kırıp döküyorsun kalbimi.
Kutlarım seni sevgili;
Ne de güzel mahvediyorsun her şeyi...

Ah etmeye hakkın yok.
Aşıksan zulmünü dahi seviyorsun.
Güzelmiş çirkinmiş kıymeti yok.
Her halini başka güzel biliyorsun.
Bir kere aşık olmaya gör,
Ondan gelen zulmü dahi seviyorsun.

Aşk ne almaktır ne vermek.
Ne kazanmaktır ne kaybetmek.
Aşk sadece sevmektir.
Varsın kazanan kazandığını sansın.
Varsın kaybeden geçmişle oyalansın.
Biz ne kazanır ne kaybederiz.

Aşk ne garip.
Gidenin neden gittiğini değil de,
Neler çektiğini düşünüyor insan.
Gelene hesap sormayı değil de,
Sımsıkı sarılmayı düşlüyor insan.
Demek ki özlüyor işte insan.

Sahi neydi ölüm...
Toprağın altında yatmak mı,
Yoksa üstünde kalmak mı?
Canı bedende saklamak mı,
Yoksa özgür bırakmak mı?
Ya da yaşamak neydi...

Önce doğup büyüdüğün yer,
Sana yabancılaşacak,
Oturduğun mahalleyi bile tanımayacaksın.
Caddeler, sokaklar,
Kendi evin dahi başkalaşacak,
En iyi bildiğin yollarda bile kaybolacaksın.

Aşkta tıpkı ölüm gibiydi.
Vakti gelip süren bitti mi,
Yaşadığına da pişman oluyorsun,
Yaşamadığına da...
Gün gelip biri sual etti mi,
Yaptığının da hesabını veriyorsun,

Ne kelebeğin kanadında,
Ne çiçeğin özünde…
Ne çölün ortasında,
Ne pınarın gözünde…
Ne şiirlerin dilinde,
Ne dilsizlerin sözünde…