Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Senden giderken biraz uzaklaştığımda,
Aşkta gurur olmaz deyip dönüyordum.
Oysa dönerken attığım her adımda,
Gurur değil onurmuş tükenen bilmiyordum...

Kapı kapı dolaşıp seni aradığımda,

Sana aşkı anlatmaktan,
Beni anlayacağını sanmaktan,
Mutluluğu sende aramaktan,
Ama bulamamaktan yoruldum.

Üzülme...
Sana sevgim hala çok.
Lakin bilesin ki;
Artık gelmeye vaktim yok.
Yanlış anlama,
Yollar uzak olduğundan değil,

Koşarken yorulmazmış insan.
Senden köşe bucak kaçarken öğrendim.
Bakarken yorulmazmış seven,
Gözlerimi kapadığımda hep seni görünce öğrendim.
Sevgiliye gitmek değilmiş zor olan,
Sevgiliden giderken dizlerim tutmayınca öğrendim.

Yorulur insan...
Ya konuşmaktan ya susmaktan,
Ya acıkmaktan ya susamaktan.
Ya emin olmaktan ya sanmaktan.
Ya inanmaktan ya da kanmaktan.
Bir şekilde yorulur insan,

Say ki yokum ben,
Hiç var olmadım.
Say ki bir düş bir hayaldim.
Hiç kalbine doğmadım.
***
Ne benimle güldün,

Hatırlarsın;
Ben her sabaha,
İçim üşüyerek uyanırdım.
Hava soğuk derdin ama,
Sebebi sendin,
Ve ben her geceye,

Bulutundan ayrılan damlaların,
Toprakla buluşması gibiydi,
Gönlüne düşmek,
Yüreğine akmak.
Başka bir güzeldi yani,
Sağanak olup sana yağmak...

Hangi derdim varsa bildiğim,
Mutlak bir ucunda varsın sevdiğim.
Ve her ne varsa çektiğim,
İnan sebebi sensin sevgilim.

Hangi derdim varsa bildiğim,
Mutlak bir ucunda varsın sevdiğim.
Ve her ne varsa çektiğim.
İnan sebebi sensin sevgilim...