Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Yarını göremeyeceğine değil de,
Yarini göremeyeceğine üzülüyor insan.
Bedeninden ayrılacağına değil de,
Sevdiğinden ayrılacağına üzülüyor insan.

Ölümün ne zaman geleceğini değil de,

Ölümü gördüm, etrafımda geziyordu.
Bir nefes kadar yakınımda,
Göklerden gelecek emri bekliyordu.
Ölümü gördüm, elim kolum bağlıydı.
Can kuşum kafesinden uçmak için,
Durmaksızın kanat çırpıyordu.

Kalmadı aşka olan inancım.
Bilirim ki bulunmaz artık ilacım.
Bunca zaman;
Diner dedikçe katlandı,
Geçer dedikçe kaldı acım.
Biter dedikçe çoğaldı,

Ömür ömür derler de,
Ömür dediğin girdaptır bilmezler.
Ne kadar büyük olursa,
O kadar çıkması güç olur.
Ne kadar uzun olursa,
O kadar yürümesi zor olur.

Değerini bilmiyorsan,
Neyi kaybettiğinin önemi yoktur...

Öyle bir adım at ki;
Bastığın yerler,
Ayağını kıskansın.
Öyle bir menzile var ki;
Yürüdüğün yollar,
Orayı cennet sansın.

Öyle bir aşka tutulmuş ki yüreğim,
Ne sevebiliyor, ne terk edebiliyorum.
Milyon kere yeminler ediyor,
Milyon kere yeminimden dönüyorum.
Kör kütük bir bağlılık aslında bendeki.
Nefreti ve sevgiyi içinde barındıran,

Öyle bir haldeyim ki;
Varlığa dayanamıyor
Yokluğa alışamıyorum.
Onunla olamıyor,
Onsuz yaşayamıyorum.

Öyle bir haldeyim ki,
Ne anlatması mümkün, ne dinlemesi.
Ne kalması mümkün, ne de gitmesi...
Öyle bir yerdeyim ki;
Ne ayrıldığım belli ne döndüğüm,
Ne yaşadığım belli, ne öldüğüm.

Onda gelecek,
Bendeyse gidecek yürek yoktu.
O gelmemden,
Bense gitmesinden korkuyordum.
Öylece kalmamız ondandı...