Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Ne çok susturdum yüreğimi,
Ne çok gem vurdum duygularıma.
Ne zor buldum kaybettiğim kendimi,
Yitirdiğim benliğimi,
Benliğimdeki sevdiğimi...
***

Ne kötüymüş insanın kendiyle savaşması.
Her vurduğunda kendinin vurulması,
Kendi ateşinde yanması.
Önce kavrulması,
Sonra küllerinde savrulması.
Ne büyük çaresizlikmiş kendinden kaçması.

Nesine aşık olayım;
Yokluğunda gözüme uyku girmiyor,
Varlığında gönlüm uykuyu bilmiyor.
Gitse dakikalar geçmiyor,
Gelse yıllar bana yetmiyor.
Demem o ki ne diye aşık olayım.

Ne yana gideyim...
Söyle ne yana gideyim ki,
Yolun sonunda sana gelmeyeyim.
Hangi yöne döneyim ki,
Orada seni görmeyeyim...
***

Kim derdi ki,
Bu aşk gün gelip bitecek.
Yürekteki yangınım,
Küle dönüp sönecek.
Kim derdi ki,
Durdu sanılan zaman,

Şimdi ben;
Seni göremediğime mi üzüleyim,
Seninle ölemediğime mi?
Sana gelemediğime mi yanayım,
Sensiz kalamadığıma mı?
Söyle ben neye kahrolayım,

Neyine güveneyim.
İki lafından biri yalan olan sözüne mi?
Sürekli dışarıda olan gözüne mi?
Bende olmayan gönlüne mi?
Söyle neyine güveneyim.
Kalbimi bir daha sana nasıl vereyim.

Aklında olanı söylemek kolay da,
Yüreğinde olanı gizlemek ne zormuş.
Gitmek isteyene yol vermek kolay da,
Dönmek isteyene yok demek ne zormuş.

Ben beni nimet sanmıştım...
Meğer ona külfetmişim.
Yükünü alırım sanmıştım...
Meğer yükü benmişim.
***
Sevdikçe gönlünde yer eder,

Öğret bana...
Kor ateşe dokunup yanmıyorsun,
Bir hayale kapılıp kanmıyorsun.
Sevip sevip aldanmıyor,
Maziyi asla anmıyorsun.
***