Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Ey sevgili,
Dağlar ufalandı,
Gökler yarıldı,
Ana evladına darıldı,
Kurt gitti kuzuya sarıldı,
Ya sen,

Kimi şikayet edeyim ki...
Beni bana getiren de oydu,
Beni benden alan da...
Ömrü hayatımı bitiren de oydu,
Yaşamama sebep olan da...
Demem o ki varlığı başkaydı,

Yarimin yanında değilse,
Yerimin cennet olması neye yarar.
Derdimi soranım sen değilsen;
Tenimi saranım toprak olsa kim korkar...

Belki seni benden sonra da öpen olacak,
Ama benim gibi avuç içlerinden değil.
Belki benden sonra da seni saran olacak.
Ama benim gibi titreyerek değil.
Çünkü kimse kaybetmekten korkmayacak.
Çünkü kimseye zaman dar gelmeyecek.

Kırılmış tahta bir sandal gibiyim;
Ne yüzeyde kalabildim,
Ne diplere batabildim.
Her yanı sarılmış hasta gibiyim;
Ne ayağa kalkabildim,
Ne yerimde yatabildim...

Kır zincirlerimi, sal beni gideyim.
Aşk bitti, zaman bitti, ben bittim.
Azad et artık yıllar var ki köleyim.
Ümit bitti, sabır bitti, ben bittim...

Kır zincirlerimi sal beni gideyim.
Aşk bitti, zaman bitti, ben bittim.
Azad et artık yıllar var ki köleyim.
Ümit bitti, sabır bitti, ben bittim...
***
Bir şey söyle;

Ya kimse hakkında konuşmayacaksın.
Ya da hakkında konuştuğun kimseyle konuşmayacaksın...
Gayrısı iki yüzlülük olur ki,
İki yüzlü olmayacaksın..

Haklısın kusursuz değildim,
Ama hatalarımdan da çabuk dönerdim.
Kabul huysuz ve aksi biriydim,
Ama hemen gönül da almayı bilirdim.
Tamam bazen çekilmezdim.
Ama bilirsin işte seni çok severdim.

Korkum senden değil sensizliktendi.
Kabusum bir gün bırakıp gitmendi.
Oysa varlığına dayanmak,
Hasrete dayanmaktan zor imiş.
Varken yok saymak,
Yaşamak değil ölmekmiş...