Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Ey benim güneşim, yıldızım, ay gibi parlayanım,
Işığın elleri aydınlatırken, karanlığın yalnız bana mı?
Kaç zamandır hasretinden mustarip, hasta bu gönül,
Tüm dertliler varlığınla şifa bulurken, yokluğun yalnız bana mı?
***
Ey benim sevincim, mutluluğum, baharım olan sevgilim,

Sen, her gece uyku diye daldığım,
Her sabah, şafak diye uyandığımsın.
Sen, kendimden dahi sakındığım,
Hep içimde olup ta, özleminden yakındığımsın.
***
Sen, aldığım her nefeste ciğerime soluduğum,

Yüreğime saplanan ok olsan,
Seni oradan söküp atmam...
Üzerimde en tatlı uyku olsan,
Gözlerimi kapatıp yatmam...
Dert olsan dermanı dilemem,
Bulmaca olsan çözmek istemem...

Senin de boğazına düğümlenecek kelimeler,
Kalbinden geçeni söylemeye dilin varmayacak,
Her gün daha çok uzaklaştığımı göreceksin de,
Yine de kal demeye cesaretin olmayacak...

Gitme diyemediğin için,

Sen yalnızlık nedir bilir misin?
Öyle bir başına filan kalmak değil,
Kalabalıkların içindeki yalnızlık...
Kimselerin içindeki kimsesizlik.
Her şeyin varken hiçbir şeyin olmaması,
Oluk gibi akan pınarın başında,

Ben seni ömrüme ortak etmişim.
İç çekişlerimin, özlemlerimin sebebi,
Aşkımın sahibi yapmışım.
Şiirlerimin ilham kaynağı,
Uykusuz gecelerimin yoldaşı bilmişim.
Hep aklımın bir kenarında saklamışım.

Gel hadi;
Bu ateşin yakanı sen ol,
Yananı ben.
Durma hadi;
Bu aşkın yalanı sen ol,
İnananı ben.

Uzak dur yanar dediler.
Döner diye de eklediler.
Ah gönül ah aşıksın ya,
Yanar döneri bile yanlış anladın.
Yanmayı duyunca,
Sen gibi alev alır sandın...

Yani sen şimdi gittin öyle mi?
Bir daha geri dönmeyecek misin?
Yani her şey bir anda bitti mi?
Bir daha yüzümü görmeyecek misin?
***
Demek sen artık yoksun...

Nasıl bir yanılgıdır,
Seni benden alıp götüren.
Nasıl bir yanlıştır,
Bitmez denilen bu aşkı bitiren.
Ey gökleri yerlere indiren,
Yerleri diplerle bir eden.