Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Her yeni güne başlarken...
Artık geçti, unuttum diyorum.
Zaten hiç sevmemiştim,
Zerre kadar istememiştim.
Kurtuldum işte daha ne!...
İyi oldu çekip benden gidişi.

Ben baştan yanlış yaptım.
Ne olursa olsun,
Seni içime atmayacaktım.
Kim bilir?
Belki o zaman,
Yaram değil, yarim olurdun...

Bu sevdanın bir tarafı ben,
Diğer tarafı hasretindi.
Olmazdı bu yüzden...
Yokluğunla yaşanmazdı.
Soracaklar elbet mahşerde,
O büyük aşka ne oldu?

Bugün sevdim demek sana zor gelirken,
Yarın gökleri inletsen sesini duyuramazsın.
Yaşarken yanağımı öpmek bile ağır gelirken,
Ölünce toprağımı öpmeye doyamazsın.
***
Bugün yanıma gelmeye üşenirken,

Öyle bir haldeyim ki.
Ölü ile dirinin arasında...
Yaşamaya çalışsam,
Yaram izin vermez,
Ölmeyi denesem yarim.
Kısaca ne yaşamak mümkün,

Sevgiyi ve aşkı soruyorlar,
Ne farkı var diyorlar.
Çokta bir fark yok aslında.
Biri yokluğunda özlenir,
Diğeri varlığında.
Biri tatlı, diğeri tuzlu su gibi.

Yoruluyor insan.
Yaşlanmaktan değil yaşamaktan.
Hastalıktan değil sağlıktan...
Yazdığı kadar değil,
Yazamadığı kadar.
Anlatamadığı,

Sanma ki hem yazdım hem yaşadım.
Ben yazmaya başladığım gün
yaşamayı bıraktım.

Hiç düşündün mü sevgili,
Ya bir gün olur da seni unutursam,
Ya bitkin düşüp artık seni sevmezsem,
Ya yüreğimin yangını söner de,
Şu deli fırtınam bir gün dinerse...
İşte o zaman seni asla affetmem,

Sonunda sen de özledin ya,
Sonunda gel dedin ya,
Beklediğini söyledin ya...
Gayrı ben buralarda nasıl durayım.
Senden uzak nasıl kalayım.
Cennetinin kapısı aralanmışken,