Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Öyle bir haldeyim ki.
Ölü ile dirinin arasında...
Yaşamaya çalışsam,
Yaram izin vermez,
Ölmeyi denesem yarim.
Kısaca ne yaşamak mümkün,

Sevgiyi ve aşkı soruyorlar,
Ne farkı var diyorlar.
Çokta bir fark yok aslında.
Biri yokluğunda özlenir,
Diğeri varlığında.
Biri tatlı, diğeri tuzlu su gibi.

Yoruluyor insan.
Yaşlanmaktan değil yaşamaktan.
Hastalıktan değil sağlıktan...
Yazdığı kadar değil,
Yazamadığı kadar.
Anlatamadığı,

Sanma ki hem yazdım hem yaşadım.
Ben yazmaya başladığım gün
yaşamayı bıraktım.

Hiç düşündün mü sevgili,
Ya bir gün olur da seni unutursam,
Ya bitkin düşüp artık seni sevmezsem,
Ya yüreğimin yangını söner de,
Şu deli fırtınam bir gün dinerse...
İşte o zaman seni asla affetmem,

Sonunda sen de özledin ya,
Sonunda gel dedin ya,
Beklediğini söyledin ya...
Gayrı ben buralarda nasıl durayım.
Senden uzak nasıl kalayım.
Cennetinin kapısı aralanmışken,

Ey gönlüm;
Hiç düşündün mü?
Ya o da senin kadar sevseydi!.
Ya tutup sana gel deseydi!.
Böylesi bir sevdayı nasıl taşırdın.
Sen bu saadete nasıl dayanırdın.

Korkuyorum sevgili;
Ya beni sevdiğini söylediğin gün,
Yüreğim artık seni duymazsa...
Ya bana geldiğin gün,
Artık bunun bir önemi kalmazsa...

Şair olmakla aşık olmak arasında fark var.
Biri yazarken diğeri yaşar...
Ey gönlüm bırak yazmayı da yaşamaya bak.
Sen yaşarsan, yazan birileri bulunur mutlak...

Kabul sonunda gittin.
Ama iyi mi ettin.
Kırık bir kalp,
Yaşlı bir göz.
Bence hem sana,
Hem bana yazık ettin.