Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Ben ki;
Senin için senden geçmişim.
Bir nefeslik candan,
Geçmem mi sandın.
Sen mutlu ol diye,
Mutsuzluğu seçmişim.

Ben aşka boyun eğdim,
Sen sana sandın.
Ben yüreğine esirdim,
Sen seni sahip sandın.
Oysa sen de,
Sadece bir insandın...

Sen de çaresizsin sevgili.
Ne yapsan,
Ne etsen kalbimdesin.
Senin;
Yüreğimden çıkacak yolun yok,
Benimse;

Anlamıyorsun sevgili,
Senden dileğim benim olman değil,
Bende kendini bulmandır.
Benim ile yaşaman değil,
Benim ile yaşlanmandır...
***

Bir zamanlar senden giderken,
Gözüm hep arkada kalırdı,
Hatırla...
Kapıya kadar gider,
Sonra geri gelirdim,
Ardından bir daha,

Senden önce de yaşıyordum,
Ama hiç nefes almıyordum.
O zaman da dert taşıyordum.
Ama çaresiz kalmıyordum.
Demem o ki;
Hem sende can buldum,

Ne kötüymüş insanın kendiyle savaşması.
Her vurduğunda yüreğinden vurulması,
Önce kendi ateşinde yanıp kavrulması,
Sonra da küllerinde sönüp savrulması.
Ne büyük çaresizlikmiş,
İnsanın kendinden kaçması.

Her şey değişti diyorsan,
Sevgim bittiğinden değil.
Sabrım tükendiğinden.
Her gün mazide kalıyorsan,
Ben gittiğimden değil.
Sen gelmediğinden...

Sen gidince,
Güneş düştü peşine,
Ay düştü, yıldız düştü.
Benim kısmetime ise,
Kapkara geceler,
Kederli günler düştü...

Ay değildi gecemi aydınlatan.
Gittiğinin gecesinde,
Dünyam kararınca,
Zifiri karanlıkta kalınca anladım.
Güneş değildi tenimi ısıtan.
Ardından koştuğumda,