Celal Bahar Şiirleri - Şair Celal Bahar

Ne kazandığını göremedin ki;
Ne kaybettiğini bilesin.
Bize bir şans veremedin ki;
Nasip değilmiş diyesin...
Sus bu yüzden,
Hiç konuşma daha iyi.

Sevmek cesur olabilmekti.
Mücadele edebilmek,
Zorlukları aşabilmekti.
Varlıktan güç almak,
Yokluktan uzak durabilmekti.
Yani sevmek senin işin değildi.

Sen dokunduğuma kızıyorsun da
Seven dokunur arkadaş.
Sevilen yok dese de,
Dokunmayı istemese de,
Seven dokunur...
Aşk sadece yatakta yaşanmazki.

Bazen sevenin sevgisi öyle büyük olur ki,
Sevilen bunun hikmetini kendinden sanır.
Bazen seven öyle güzel sever ki,
Sevilen bunu kendi güzelliğinden sanır.
Bazen seven öyle tatlı bakar ki,
Sevilen kendini baldan şekerden sanır.

Sevmeyi bilmeyenler,
Hep en çok sevilenlerdi.
Çok güzel sevenler ise,
Yazık ki hiç sevilmeyenler...
Bu işte bir tuhaflık vardı.
Ya sevendeydi suç, ya da sevilende.

Sevilmek sana,
Sevmek bana yakışıyordu.
Çektirmek sana,
Sabretmek bana düşüyordu.
Çünkü kader böyle diyordu.
Sen sevilecek ben sevecektim.

Her şey sevince güzel,
Sevdiğinden gelince güzel.
Gönül verdim diye övünme,
Gönlünü alan olunca güzel.

Yüzüne bakmadığıma bakıp
Artık sevmediğimi söylemiş.
Sanki bir an olsun gözleri.
Gözümün önünden gitmiş.

Varlığına ihtiyaç duymayanı
Yokluğunda gözü dolmayanı,
Aramayanı sormayanı,
Sevme gönül sevme,
Sende huzur bulmayanı,

Ben seni öyle çok sevdim ki,
Benim kalbimin aldığını,
Senin aklın almıyordu.
Çünkü duyduğun hiçbir aşk,
Bendeki aşka benzemiyordu.
Bildiğin hiçbir aşk,