Can Çalışkan Şiirleri - Şair Can Çalışkan

Evladı kucakladığında düğünü, öptüğünde bayramı yaşayan kişiye “Anne” denir.
Annelik güne,saate,dakikaya sığdırılamayacak kadar kutsal ve özeldir.

Annen yoksa seni canından çok seven kimsen yoktur.
Yüzünü, sesini, kokunu özleyenin,
Başarılarına en çok sevinenin,
Her hatana müsamaha gösterenin,
Tüm yanlışlarına rağmen senden vazgeçmeyenin yoktur.
Annen yoksa en ketum sırdaşın yoktur.

Seni nedensiz sevdiğimi,kendini sevdirmek için bin bir türlü şaklabanlık yaptığın her gönülden yorgun argın dönerken daha net anlayacaksın.....

Sana iyi gelen cümlelere kurdum kalemimi.
Hangi kelimenin yerini değiştirirsin değiştir,
Anlam bütünlüğün aynı kalır.

Beş yaşlarındaydım,
Komşunun kızı “niye senin gözlerin o kadar güzel” diyerek hırsla beni
İtti, dizlerim ve avuçlarım çok fena parçalandı.
Ağlayarak eve geldim,ablam o halimi görünce hemen koştu.Bir yandan yaraları yıkıyor,bir yandan da kanı durdurmaya çalışıyordu.Sinirli bir şekilde “kendi düşen ağlamaz” dedi.
Ona düşmemin kendi hatam olmadığını söyleyemedim.Zaten kendim düşsem ağlamazdım ki.Ben hep başkalarının yanlışlarına ağladım.Belki de onlardaki pişkinliği,bencilliği, aymazlığı gözyaşlarımla bertaraf ederim sandım.Ama yanıldım.
Artık büyüme vakti sanırım.

Anacondaya karşı savaş kazanmış biri yılan ısırığıyla ölmez

Her tebessümünde canıma can gelir
Her öfkesinde içimde binlerce can, can verirdi
O yar bilmezdi
Kaç kez bedel ödedim oysa gel-gitlerinde
Önce alabora ederdi
Sonra ortalık süt limanmış gibi karşıma geçip gülerdi

Adın ne zaman aklımın sokaklarını süpürse,
Paslanmış yalnızlığım çiçekler açar..

Çıkmaz bir sokakta bulursun kendini,
Başın önde, ruhun silik.
Yürürsün amaçsızca
Gidecek bir yerin olmadığını bile bile.
Nefes aliyorum diye sevinirsin
Bir gök ararsin kendine

Ve dedim ki kendime;
"Dili geçmiş zamanlardan kalma bir hasretlik büyütürsün değil mi yakınlarda olmayanının ıraklığına.
Oysa her bakan uzaklara dalan gözlerindeki acının yerine,güzelliğini gördü ve iltifatlar savurdu değil mi....?
Nafile...! ! !
Onların kurduğu hayranlık cümlelerinde nokta kadar değer yoktu ki; yüklemi bizzat SEN olan sessiz çığlıklarımın ünleminde...
Şimdi dilediğin kadar uzaklaş,kapat kulaklarını,yum gözlerini bensizliğe.