Burak Kaplan 2 Şiirleri - Şair Burak Kap ...

Çünkü vicdan senin için azaplarla kendini tutuşturduğun intihar mektubunun silik harfleri gibiydi. Teninde olgunlaşmaya meraklı annelik özleminle sen, göğüslerinden yükselen havvalığın taze kokusuyla en çok kendini cezbederdin. Sonra, o ki yüreğine gizli bir aşkla saklı değerler zincirinin iç içe geçmiş halkalarının arasında bütün kutsallığınla var olmak için köprüleri antik bir şehri canlandırmak isteğiyle yeniden inşa ederdin. Mehtabın altında sönmeye yüz tutmakla sönmek arasında kararsızlığın yüksek bilinciyle sesini duyurduğu bu eski vicdanın, kasığında bölüştüğün eşliliğin ve bir şiir doğurur gibi gelen inlemenin ardı sıra alınmıştı ruhundan bekâreti masumiyetin.
Yürüyüşün gönlün yahut ruhunla (çünkü ikisi de senin değil) el ele tutuşup sonbahar yağmurları altında ince, soluk rüzgârların eşliğinde, dilinde kaç şairin eskittiği söylemler ve dudaklarında aşkın pörsümüş yalnızlığıyla süslüyken aranıp duran ve bulunamayan ve yalnız kendini tutan ellerinle adım adım hangi yalnızlığa ilerliyorsun? İyisin. Kışa dönmeyen tek heceli sözcükleri yaşıyor benliğin ki ben dediğin mabet gibi görülen bu ölümsüz kanatların görünmezliğinin hâkimiyet kurduğu bedenindir. Sen, sana tapmayı da bilmezsin.
İlk önce imanı öğrenecek parmak uçlarından ben’im. -ey- sen karanlıklar ülkesinin içinden fısıltılarla kovulan müjdeci, ruhumun ve bedenimin eskimeyen -sancılı- günlerinden kalma ve onulmaz yaralarının avutucusu, dehşetli yontucu, bir acının ardından koşan konulmaz isimler sahibi! Sorarım nitekim sormak benim en tabii hürriyetim: yükselir gibi golgota’ya adım adım, bu nasıl aşılmaz kayadır? Artık ibadet tutmaz dağsa şayet o vakit çarmıh kimilerine zûl, zulüm; sana -yahut- tacından yükselenlerle özlemlerin -kutsal- kanıyla sulanmış bir hediyedir.
Kulağımda eski çağlarda kalan ve sanki senin yaradılışından öncesine ait görünen, amansız yükselen ağıtsal melodi; tınılar bütünü. Nitekim yalnız acı bir bütünlük yaratabilir. Hem o bütün bölünmüşlüklerin, kırılmışlıkların toplumsal adıdır. Bakma bana öyle, sana yas tutmayı öğretecek olan ben değilim. Anlatır duvarı ağlamanın, adı hüznün, taşı mezarın, toprağı karanın ve sesi sevdanın.
Bir havva kızıydın ve gözlerin dört defa lacivertti ki peygamber doğururcasına dokunduğun teninle var oluşun sebebini temsil ediyor gibiydin. Ölüm severdin. Hayır. Ölüm, severdi. Nasılsa yaşama umut kılan nesne sizdiniz ve sevişirdiniz. Kimin kimi daha çok sevdiği bilinmezdi elbet. Çarmıhı sırtlayan da tacı takan da sen. Doğumu, doğuracağını, merhaba-elvedayı, temizlenenle vaftiz olmayan vaftizciyi de sen seçmiştin. Gözlerin günahlarından arındırırdı doğarken ölenin.
Bu çaresizliği iyi bilirim, yorgunluğun yalnızlıkla birleştiği. Ağlamak artık yeni çukurlar açar yaraların içinde ve her damla ceset ortaya bir mezarlık çıkarır izlerinde intihar fermanları yazılı. Öpmek gözlerinden o bana asla ben olmayanların özlemleriyle, tutunmak kirpiklerinden, okumak seni ölü dillerin lehçeleriyle. Bana ben’i hatırlatmayacak yüreklerde, belki bir şarkının bitişinde, eski bir ilahide mesela; yahut mesela soğuk kış akşamı hiç bilmediğin yerde, artık hangi sokak aralarında bulduğun ilk mermerin üstünde sana şiirler yazarken… Yüklemi olmayan cümlelerin öznesinde kaybolurken okunmayan her şiirin anlaşılma hasretiyle seviyorum.

uyandım erkenden yola revan
içimde puslu bir havadan kalma eski sonbahar
gönül gözümde yaşama kör kalıtsal engeller
hislerimin derinlerinde koyu gri ölüm özlemi
hatırımda yalnızlığın bireysel eylülü gizli
açıp okunursa her insanın kendine has inancı

O sabah hiç uyumadığım kadar uyuduğum bir gecenin ardından gelen bir sabahtı. Gönlümün kapısını hızla çarparak kapamış, kimselere selam vermeyen ruhumu içine hapsederken gururla gülümsemiştim. Aynaya bakacak yüzü bugün buluyorum, senden sonra aynalarla da aramı bozmuştum. Bugün uzamış sakallarım, neredeyse örülecek duruma gelen saçlarımla inan sen de beni hiç sevmezdin. Zaten sakal uzattığımda ettiğin küfürle, saçımı uzatma fikrine attığın kahkaha hâlâ kulaklarımda çınlıyor. Şimdiyse senin bile beni tanımanı istemediğim o kılığa bürünmüştüm, Kerem görse haline şükreder, Zeycan bağını açmaz, Aslı bir bardak suyu ikram etmezdi. Âb-ı hayat bize hep zindan demekmiş.
Bildiğim sokaklarda yürümeye alışkındım. Hangi sokağında ne var, kim var öylesine iyi tanırdım ki sanırsınız buraların şehir plancısı da iskân yöneticisi de bendim. Sütlüce sırtlarında, hani o üç yavru kediyi bulduğum yerde, caminin önünden bu sefer geçerken kimseyi bulamadım ki sevilmek ve sevmek ihtiyacını tek bir canlının dahi hissetmemeye başlaması hangi kıyametin alametidir? Az ileride olan mezarlıktan gelen sesler bütün bir mahallenin ölümünü işaret ediyordu sanki. Hava da morg gibi, gasilhaneden mi geliyor sorusunu sordurur insana… Tekrarlardan ibaret hayat, ölümle doğumu aynı seste birleştiriyor. Ki ne vakit şiirlerimin tekrar ettiğini hissetsem aklıma hep zıt okumalarım geliyor. Bir dost hikayesi mi yazmak istiyorum o zaman gidip tekilliği anlatanı mesela Hidayet’i okuyor yahut ne zaman yalnızlığımı yeni baştan sancıyla hissetsem açıp Bıçakçı’yı okuyorum, sürekli isimlerin geçtiği ama sonunda iki kişinin yalnızlaştığı yazıları. Bu tekrar mevzusu da oradan çıkmadır, anlaşılıyorsa çalıntı değildir. Hem ben yaşamımda bir tek ölümü çaldım henüz doğmadan.
Bir gün bir yerlerde elbet karşılaşacağımızı söylediğini hatırlıyorum senin. Bunun adına mezarlık mı denecekti? Ölümünün üstünden yani senin dünyaya tövbe edişinin üstünden ne kadar zaman geçtiğini inan bilmiyorum. Bir sabah ansızın seninle dolup taşıyordu yüreğim, bildiğim yegâne şey budur. Sonrasında seni aramaya çıktım, çıkış o çıkış.
Bu şehirden gitmeliyim. Her köşe başında acılarımın birer mezar taşı gibi duruşu ve her hayal kırıklığımın kaidelerini geride bırakmalıyım. Artık yıkamıyorum kimsesizliğimi. Ne denli kalabalıklaşırsam kalabalıklaşayım zihnimin gönlümü ikna edemediğini (artık zihnim de gönlümle hemfikir) görmekteyim. Ölüm, yok oluş, hüznün tanrısal bir merkez olduğu benliğimin dünyadaki varlığı bana en başından beri fazla geliyordu, şimdi daha çok geliyor. Niçin ölemiyorum? Hayattan aldığım herhangi bir zevk var mı? Bilmiyorum.
"Beni sen anla istiyorum, sen yaşa beni.
Bütün mısralarım buna, bütünüm sana.

seninle eski bir dost gibi ikbalim için
durup söylediğim temenni tiradı için
bahtı mazisiyle eş ruhun ahvali için
ayrılığı hicret belleyen gönlüm yaradır.

ağlamayı görev bilen annedir bilinse

çözülsün buzu şu bulutsuz serin gecede yüreğimin
mısraları gizleyen sisini dağıtır belki bakıp da gördüğüm
mehtaptan ilhamı alır mı bilmediğim damlaları kelimelerin
bir aynılık bir diğerini kovalarken gözgüde uykusuzdu ölümüm.

yalnızlığı paylaşılıyor göğün ve kader ortağı sessiz denizin,

şimdi kimsesizler ülkesinden seslenip de sana
çöle dönmüş geçmişimden uzatıp kollarımı
bir çift gözde muhtaçlığım diye boğukça iniltiyle duyursam
çağrımın aksisedası hülyalarını süsleyerek gönlüne inse
ansızın çıkıversen geleceğimi çiçeklendirerek
ve bırakarak korkularımı işte tam bu anda

seni bulmanın yolunu peygamberler bilmez
sevdanın ızdırabı yalnız yürünen adımlarda saklı
ilahiden bahsolunmaz, tapınmalı tenine
bu varlık ancak şahit olursa hikmetine.

kaçınılan kitaplar ve baksana kaç sevgi daha

kan kırmızı bir gülü düşünüyorum
ölümü
kurumuş gibi eski bir şiir defterinde
kuru
-muş gibi sessizliğimde.

Korkuyorum. Adını yazmaktan ve ölmekten. Bir yanım yaşamın içinde kayboluyorken diğer yanım kendisini görmek istiyor, acısını yaşamak. Acılarımdan uzak kalırsam nefes alamayacakmışım gibi. Yaşamaktan korkuyorum, evet ondan da. Ve üşüyorum, bedenimde kokunun eksikliği. Sesin, bana hatırladıkça acımı katladığım ve düşünmeyi belki bir lahza bile bırakmayan zihnimin kontrolünden çıkan ruhumu esrikleştiriyor. İsmini bu satırlara dinsel özlemlerle yazmak, okumakla; yine imanın yazgısında gizli kalmasına ant verdiğim kararlarım çelişiyor. Bunca karmaşa içinde kutsal harflerini döktüğüm kâğıt gönlümün kıyılarını döven öfkeli sularla kavuştuğunda deniz dibi cinleri susuyor. Sana şiirlerin en güzeliyle sesleniyorum. Senin kanatlarından saçlarına inen ürkek güzelliğinin kokusunda duyduğum lütuftur, tadına varmanın değişilmez hazzı.
Sonra değişiyor dünya, zaman elle tutulamaz varlığını bir kez daha hissettiriyor ve dün şikâyet ettiklerimize özlem duyuruyor. Sanırım kendisi de bizden şikâyetçi ve fazlasıyla kırılgan. Her şeyi geride bırakacağımızı sanıyorken iyiden iyiye ben’den kopan algıyla yazarın sözüne çıkıyor alacağımız her nefes: “Günlerim uzanan gölge gibidir ve ben ot gibi kurudum.” Aslında böylece biz dediğimiz kendimiz bir bütün olarak ilk kez asude uykuyu yaşıyor oluruz. Tabii bunca şeyin ardından yaşamak kendisine yaraşır bir unvan elde edebilmişse. Böylece inşa ediyor oluruz rindane kişiliğini onun. Namımız kimsesizlikten bir üstte varlığını muğlak gururuyla yansıtır.
Ümidin düşüncelerimde ölmeye yüz tutmuş yaşam kavramlarında adını bulmak ne mümkün… Acı çekmek sevinçle karşılanan nice büyük hissiyattır. Bundandır binlerce yıllık bir geleneğin son temsilcisiymişim gibi intihara meyilli arzularımın oluşu. Gerçekleştirmeme sebebim hem yavaş yavaş ölüyor oluşumla hem de duyguyu yaşatma isteğimle açıklanabilirdi. Yahut düpedüz korkaksın derseniz de inkâr etmek için herhangi bir güç gösterisinde bulunacağımı sanmam. Hayır, korkak olduğumdan değil, sizinle başa çıkmanın güç olduğundan dolayı. Zihninize yerleşen ufacık düşünceleri öylesine yüksek sesle dile getiriyorsunuz ki duyanlar dünyadaki tek doğru buymuş sanıyordu. Gerçi sizin de amacınız buydu, unutmuşum.
O zaman yine de size içinizin belki biraz rahatlaması ve dedikoducu zihniyetinize biraz olsun huzur sağlaması açısından ifade edeyim: Boğuluyorum. Yalnızlığım damla damla aktığı dehlizlerden önce denizlere ardından hüznün okyanuslarına gidiyor. Düşüncelerim esenliği unutmuş bir esriklikle sanrıların aynalardan yansıyan sesleriyle yaşıyor. Yaşamak. Herkes kadar ben de karanlığıma gömüldüm mezarım hiç açılmayacakmışçasına. Cüzzamlı gibi. Ruhum bütün bu karmaşanın, sisin içinde yalnızca acıyı, sızıyı ve hüznü görür halde. Onlardan sızan irinler kaplıyor her şeyimi(zi). Hem yeri gelmişken belirtmeli isli gözlerinize: Yaşamak hastalıktır.
Bir slogan, asilce, duruyordu duvarımda. İçinde, hayır, iki kelimenin arasında boynunda mürekkepten ilmekle asılıydı şiir. Hem ayrıca slogan dediğin iki kelimeden ibarettir. Sorular hiç bitmeyen cinsten, insan dediğin üçünden var olur. Kimsin, niçin, ne zaman? Cevaplar yanıltıcı, acılar derin ve kurtuluş dediğin ruha hazin. Tek değilim, yalnızım ki ölmek bir beceriksizlik. Zaman, kaygının mihenk taşıysa ağlamak dindirmez gönüldeki hüznü. Bu yeşil pınarlar dertleri silmez, bilirim arzunun bentleri yıkılırsa görülür yıkık resmim.
Durun durun anlıyorum sizi, hem anlatıyorum daha. Nereden çıktı bütün bunlar diyeceksiniz. Bugün iyisiniz her şeyi dökülesim gelmiş. Yaşamaya rağbet edişinize bir nesne daha katıldı, rica ederim okuyun. Bir gün bir kitabı, hani şu sizin sıkıldıklarınızdan birini, okurken yazar ölümden bahsediyordu. Onun acizliğinden ve zihnine düşen acıdan. Ben ki büyük yazarı okurken, ölümü içimin en derinlerinde, hatta sanırım yok olmak üzere olan ruhumda hissediyorken garip bir arzuyla -bir kadını arzular gibi- gözümü kitaptan ufuk çizgisine kaldırdım. Tam karşımdan, biraz uzağımdan geçen iki adet cenaze aracını gördüm. Yeşil, bu bahar günü yaşamı, doğumu anlatır gibi yeşil fakat ölümü sezdirircesine koyusundan iki adet cenaze aracı. Tabutları tam olarak göremedim, almaya yahut bütün işlem bittikten sonra dönüşe geçmişlerdi. Yine de ölüm işte bu kadar yakındı ve güzeldi. Yaşamak ya her şeye kör olarak mümkün ya da nefesi sayarak. Bu bir devinim, ansıyacaksınız.

bir karmaşanın düğümlediği âşığından usanmış urganın son bedene seslenilmiş, duyulmamış, duyulmayacak söylemiyle eski bir monoloğun aktardığıdır:
hüzün sana -Ey Seçilmişim- yenilenmiş sevdayı aratan mahur nesnedir. beni konuşturansa kelâm-ı tanrının düncesidir. her şeyi gören, bilen ve de duyan; yazgının kalemini tutan, defterini yaratan; yazıyı bulan, kelimeleri soyup soyup harflerin bütün çıplaklığıyla bana, bize -bizceye- gösterenin başarısız sözleriyle bir yengiyi destanlaştıramayışının kahramanıyım. şimdi bir hikâyeyi yahut anıyı şiirleşmeye yüz tutmuşken bu ânı yaşamanın şiirini kim yazacak? hiç beceremem tanrılaşmayı, çizgilerim dolaşıktır benim. yaşım bir bilinmezin mahkumlaşmış, acının müebbetiyle olgunlaşmış yarının tekil hücresinde yalnızlığın suçlusudur. kutsallaşacak baş taşında bakışmaların esrikleştirdiği mayhoş bir ölünün yalnızlığın bayramını topraklaştırdığı bu eski mezarı duyumsuyor. dahası bilindik o sancıları (bitik sanrılarla) özgün kalmak imanıyla biriken, şişen, handiyse büyüyen ruhundan akması zorunlu irinleriyle yaşamayı öğrenmesi zorlukların sekizincisidir.
nefeslenmeliyiz.
bir şiir daha yazarsam sana -Ey Ölüm Kadar Güzel Olan- bu bilinen (ki sonun başlangıcı) eski hikâyedir. seni öyküleştirirken hangi bakışının böldüğünü duyumsayamadığım parçalanmış benimle dahi hepsin. geceydi ve henüz yeni başlıyordun parlamaya venüs’üm, sen ulaşılmaz ve hep beklenenim, göz alıcı kadınlığınla hayırları evetleyen, hicreti farz kılan, tanrıya peygamber doğurtan, babalaşan, havva’yı meryem’e yarınlayan, yoklaşan, varlaşan, ad veren, adı unutturan, bütün dörtleri beşleyen, yarınlardan umut çaldıran, umudu hayat ağacında zirveleştiren, şiiri aruzlaştıran, aruzu sadeleştiren, dünü ertesi, ertesiyi bugün kılan, tekrarı tekrarlayan, acıyı taklide teyit kılan, bir tanışmayı hiçe sayan, elvedayı elde tutan, hiçleşen…
gün, sana ifade etmenin zorluklarını hatırlatma günüdür -Ey Kimsesizliklerin Sahibi-. bir ihtimalin soyutlaşan kavramlarıyla düşünmeye başladım, sana ulaşmanın yolu hangi adımımda gizli, öğrenmenin sırrı kimdedir? burada, bu uğursuz memleketin herhangi bir istasyonunda (çünkü aralarında fark göremezsin) beklenti görevimi yerine getiriyorken aklıma düştüğün kelimelerin yan yana gelişini izliyor ve senden hatıra kalan eksik duyusuyla -Ey Hayatı Harflerin Kokusunda Saklayanım- mektubu okuyorum. aylar (yıllar) ayları kovaladı hâlâ saklıdır. ve birazdan yola çıkılacak, bir ölümlü olarak yarını, yarınından daha tez yaşayacağım. teselli verirken harflerin niçinini hiç çözemedim ve evet, bir soru bir diğerini kovalar mı?
sevişmeliyiz.