Hazan Matemi Şiiri - Burak Kaplan 2

uyandım erkenden yola revan
içimde puslu bir havadan kalma eski sonbahar
gönül gözümde yaşama kör kalıtsal engeller
hislerimin derinlerinde koyu gri ölüm özlemi
hatırımda yalnızlığın bireysel eylülü gizli
açıp okunursa her insanın kendine has inancı
bu kutsal kitaplar kimi temiz kılacak şaşarım.

tenimde geçmişe ait özlemler vardı, söküp attım
şimdi çıplak; zihni, gönlü, aşkı ortaya döküp saçtım.
yine de görünmez her ne varsa bunca sisin içine gizli
hadi ben körüm, soyunurken bıraktım gözlemimi
hani çok sevenler, hani dinleyenler, hani ki ölüm...
size tekilliğimden sesleniyorum, bunca acıya rağmen
sevmek olumsuz eylem, alınacak son nefese sığın.

bulutlar çöktü, lacivert yine tepemizde boğuk
suskun çığlıklar sancılı yürekleri ferahlatmaz bilirim.
kanıtla kendini ve kendi kanının nihayetiyle sevmeli
sevgiyse çıkaracak bizi karanlık gündüzlere, kışları terse
bilinen hangi duayı okuduk da yuvanın harcı sağlamlaştı?
şiir de duaysa şayet ondandır surların yıkıntısı
vakit beyaz bayrak, biz ki devrin yabancısı.

ne ki uğrunda çöller aşılı bir sevdayı taşırken yüreğim
yalnız zambağa ulaşması beklentisiyle sinsice süzülen
ölgün, soğuk, kurşuni ve biraz soluk bu göğün altında
sesim kimselere ulaşmaz bak ki gözyaşlarım dahi donuk.
sana özlem bulutundan taşanlarla yazıyorum, hasretin ulaşılmaz
nefesim kesik, acın taze, toprak ıslak, can sorgusuz
sualin gizli, kanımla çiziyorum suretini bende kalan

bir mezar kadar soğuk elleriyle hiç de üşenmeden
kendi çarmıhını yüreğinden çekip aldığı çivilerle işleyen
ölenle ölünen, umudu yarım ve göğe yükselen yükselmeden
duyurur bilinmez bütün günahını kendinden sonra gelen
aşk sekizinci günahsa şayet, harlamalı alevi durmadan
ilk meyveyi verene değin toprağı, musalaşmayı bırakmadan
bu asa sahipsizdir, bu elçi tanrısız, mecnun leylasından kopmadan
pupa yelken, dolu dizgin gidiliyor rüzgârımız araftan.