Burak Kaplan 2 Şiirleri - Şair Burak Kap ...

bir okka bir divitle anlaştığı gün
hani ki o gün ilk olur, sızı tazedir
anlatır kimselerin kimse olduğunu hiç bilmeden
yazar yazmayı unutmamak istercesine, şairi tanımadan
acı ilk kez mi dile gelir bilmiyorum
bilmek ne büyük erdem, nasıl da elzem.

içimde garip bir hüznün sıska cesareti var
çok şey anlatıyor
sesimde gizlenen tok acı.
hem şimdi kimsesizler mezarlığında adım yok;
ilk rüzgârda çatırdayan eskimiş bir dam altında
filizleniyor acıya ve sevgisizliğe büyüyen yüreğim

kaygılarla bezeli ruhu acıyı korkunun ardına gizler.
yokluğu cehenneme uğurlarken yalnızlığı künye edip de boynuna
göğsünde duran nişaneyi teninden aşarak yüreğine işler.
el yordamıyla kör karanlığın içinde boğazını yakan sızıyı duyarak
duyumsayıp bir sarhoş nidasını eskimiş darağacında
fermanı ansıyıp, yadsıyıp, kahrolmadan bulduğu urganı

Ayın bulutsuz gökyüzünde on beşindeymişcesine yarı istihzalı gülümseyişi bana sanki “Huzurlu bir uyku çekebilirsin. Ruhunu yalnız ben aydınlatabilirim, geceleri aydınlattığım gibi.” diyordu. Bütün bu ifade edişlere körlemesine inanışımın esas sebebi güvenme ihtiyacının gem vurulamaz varlığı mı yoksa ulaşılamaz kudretlikte bulunan yüce varlığa tapınma eğilimimden mi kaynaklanıyordu? Sorgularımın elbette cevapsız kalacağını bilerek gözlerimi yummayı tercih ettim. Kaldı ki buna bir tercih demek ne kadar doğru olurdu bilemiyorum. Tabiat yahut Tanrı; hepsinin dışında insanlık veya kader bilinci bizi seçimlerimizde ne kadar özgür bırakır? İnsan özgür müdür, özgürlük nedir?

Sesin insanın yüzünü sert rüzgârlarla yakan kızgın çöl kumlarının önlenmez dalgaları arasında kaybolduğu bu noktada yönümü kaybederek –belki bulmak istemeyerek- duraladım. Önüm, ardım hep aynı manzarayı sarmış, tabiat ressamlarının böylesine bir manzaranın içine kimseleri hapsetmeme arzusunu duymalarına gülüyordum. İnsan işte tam da burada insandı. Yalnız, sesini, kahkahasını kendisinin dahi duyamayacağı, rüzgârın kesildiği anda sessizlikten özünü, zihnini algılayamayacağı bu yerde varlığını duyumsardı. İşte bu zıtlık değersiz benliklerin belki de değersiz ruhlara eşlik ettiğinin anlaşıldığı andır. Kelimeler, boyalar ve notalar aslında yalnızca bu zıtlığı, sahteliği aktarmakla görevlidir.

Sahildeki bankların bilmem hangisinde yarı üşümüş vaziyette tek gözümü açmıştım. Bedenim geceden, ruhum geçmişten kalma bir vaziyetteydim. Homeros “Gül parmaklı şafak” derken sanırım içimdeki bulantıyla doğrulmaya çalışırken gördüğüm güneşin bulutların arkasında korkakça saklandığı anı kastetmemişti. Huzursuzluğum dünden daha kötü, amaçsızlığım her gün daha barizdi. Şimdi beni kabullenecek bir sığınak mı aramalı yoksa gönlümün kırık çatılı beton yıkıntılarında gizlenmeye devam mı etmeliydim?

-eski- bir düş için (eksik) dizeler

şimdi ve sonranın yadsınamaz eksikliği
geçmişin yükünde boğuk varlığıyla
sızıların en kuvvetlisiyle duyumsatıyorken kendini
(nasıl) sorusu

kaçamıyorum ümidin kısık seslerini dinlediğim içimden
boğulsam okyanusta, görsem de miracı, geçsem de çöllerden
başka nefes yok bana senin gönlünden.
bulur rahiyan tenimi rüzgârsız aşıp da mazimden
umudun ışığı gözlerinden yüreğime sızar.

ben geldim buralara artık
yetişir
yağmur, hüznüme eşlik etmeye
edilgen bir sevda türküsü tutturarak dudaklarımda
tıkırtısı eski bir tabuta düşer gibi seslerinden
içinde yahut dışında oluşu fark etmeksizin.

Çünkü vicdan senin için azaplarla kendini tutuşturduğun intihar mektubunun silik harfleri gibiydi. Teninde olgunlaşmaya meraklı annelik özleminle sen, göğüslerinden yükselen havvalığın taze kokusuyla en çok kendini cezbederdin. Sonra, o ki yüreğine gizli bir aşkla saklı değerler zincirinin iç içe geçmiş halkalarının arasında bütün kutsallığınla var olmak için köprüleri antik bir şehri canlandırmak isteğiyle yeniden inşa ederdin. Mehtabın altında sönmeye yüz tutmakla sönmek arasında kararsızlığın yüksek bilinciyle sesini duyurduğu bu eski vicdanın, kasığında bölüştüğün eşliliğin ve bir şiir doğurur gibi gelen inlemenin ardı sıra alınmıştı ruhundan bekâreti masumiyetin.
Yürüyüşün gönlün yahut ruhunla (çünkü ikisi de senin değil) el ele tutuşup sonbahar yağmurları altında ince, soluk rüzgârların eşliğinde, dilinde kaç şairin eskittiği söylemler ve dudaklarında aşkın pörsümüş yalnızlığıyla süslüyken aranıp duran ve bulunamayan ve yalnız kendini tutan ellerinle adım adım hangi yalnızlığa ilerliyorsun? İyisin. Kışa dönmeyen tek heceli sözcükleri yaşıyor benliğin ki ben dediğin mabet gibi görülen bu ölümsüz kanatların görünmezliğinin hâkimiyet kurduğu bedenindir. Sen, sana tapmayı da bilmezsin.
İlk önce imanı öğrenecek parmak uçlarından ben’im. -ey- sen karanlıklar ülkesinin içinden fısıltılarla kovulan müjdeci, ruhumun ve bedenimin eskimeyen -sancılı- günlerinden kalma ve onulmaz yaralarının avutucusu, dehşetli yontucu, bir acının ardından koşan konulmaz isimler sahibi! Sorarım nitekim sormak benim en tabii hürriyetim: yükselir gibi golgota’ya adım adım, bu nasıl aşılmaz kayadır? Artık ibadet tutmaz dağsa şayet o vakit çarmıh kimilerine zûl, zulüm; sana -yahut- tacından yükselenlerle özlemlerin -kutsal- kanıyla sulanmış bir hediyedir.
Kulağımda eski çağlarda kalan ve sanki senin yaradılışından öncesine ait görünen, amansız yükselen ağıtsal melodi; tınılar bütünü. Nitekim yalnız acı bir bütünlük yaratabilir. Hem o bütün bölünmüşlüklerin, kırılmışlıkların toplumsal adıdır. Bakma bana öyle, sana yas tutmayı öğretecek olan ben değilim. Anlatır duvarı ağlamanın, adı hüznün, taşı mezarın, toprağı karanın ve sesi sevdanın.
Bir havva kızıydın ve gözlerin dört defa lacivertti ki peygamber doğururcasına dokunduğun teninle var oluşun sebebini temsil ediyor gibiydin. Ölüm severdin. Hayır. Ölüm, severdi. Nasılsa yaşama umut kılan nesne sizdiniz ve sevişirdiniz. Kimin kimi daha çok sevdiği bilinmezdi elbet. Çarmıhı sırtlayan da tacı takan da sen. Doğumu, doğuracağını, merhaba-elvedayı, temizlenenle vaftiz olmayan vaftizciyi de sen seçmiştin. Gözlerin günahlarından arındırırdı doğarken ölenin.
Bu çaresizliği iyi bilirim, yorgunluğun yalnızlıkla birleştiği. Ağlamak artık yeni çukurlar açar yaraların içinde ve her damla ceset ortaya bir mezarlık çıkarır izlerinde intihar fermanları yazılı. Öpmek gözlerinden o bana asla ben olmayanların özlemleriyle, tutunmak kirpiklerinden, okumak seni ölü dillerin lehçeleriyle. Bana ben’i hatırlatmayacak yüreklerde, belki bir şarkının bitişinde, eski bir ilahide mesela; yahut mesela soğuk kış akşamı hiç bilmediğin yerde, artık hangi sokak aralarında bulduğun ilk mermerin üstünde sana şiirler yazarken… Yüklemi olmayan cümlelerin öznesinde kaybolurken okunmayan her şiirin anlaşılma hasretiyle seviyorum.

uyandım erkenden yola revan
içimde puslu bir havadan kalma eski sonbahar
gönül gözümde yaşama kör kalıtsal engeller
hislerimin derinlerinde koyu gri ölüm özlemi
hatırımda yalnızlığın bireysel eylülü gizli
açıp okunursa her insanın kendine has inancı

O sabah hiç uyumadığım kadar uyuduğum bir gecenin ardından gelen bir sabahtı. Gönlümün kapısını hızla çarparak kapamış, kimselere selam vermeyen ruhumu içine hapsederken gururla gülümsemiştim. Aynaya bakacak yüzü bugün buluyorum, senden sonra aynalarla da aramı bozmuştum. Bugün uzamış sakallarım, neredeyse örülecek duruma gelen saçlarımla inan sen de beni hiç sevmezdin. Zaten sakal uzattığımda ettiğin küfürle, saçımı uzatma fikrine attığın kahkaha hâlâ kulaklarımda çınlıyor. Şimdiyse senin bile beni tanımanı istemediğim o kılığa bürünmüştüm, Kerem görse haline şükreder, Zeycan bağını açmaz, Aslı bir bardak suyu ikram etmezdi. Âb-ı hayat bize hep zindan demekmiş.
Bildiğim sokaklarda yürümeye alışkındım. Hangi sokağında ne var, kim var öylesine iyi tanırdım ki sanırsınız buraların şehir plancısı da iskân yöneticisi de bendim. Sütlüce sırtlarında, hani o üç yavru kediyi bulduğum yerde, caminin önünden bu sefer geçerken kimseyi bulamadım ki sevilmek ve sevmek ihtiyacını tek bir canlının dahi hissetmemeye başlaması hangi kıyametin alametidir? Az ileride olan mezarlıktan gelen sesler bütün bir mahallenin ölümünü işaret ediyordu sanki. Hava da morg gibi, gasilhaneden mi geliyor sorusunu sordurur insana… Tekrarlardan ibaret hayat, ölümle doğumu aynı seste birleştiriyor. Ki ne vakit şiirlerimin tekrar ettiğini hissetsem aklıma hep zıt okumalarım geliyor. Bir dost hikayesi mi yazmak istiyorum o zaman gidip tekilliği anlatanı mesela Hidayet’i okuyor yahut ne zaman yalnızlığımı yeni baştan sancıyla hissetsem açıp Bıçakçı’yı okuyorum, sürekli isimlerin geçtiği ama sonunda iki kişinin yalnızlaştığı yazıları. Bu tekrar mevzusu da oradan çıkmadır, anlaşılıyorsa çalıntı değildir. Hem ben yaşamımda bir tek ölümü çaldım henüz doğmadan.
Bir gün bir yerlerde elbet karşılaşacağımızı söylediğini hatırlıyorum senin. Bunun adına mezarlık mı denecekti? Ölümünün üstünden yani senin dünyaya tövbe edişinin üstünden ne kadar zaman geçtiğini inan bilmiyorum. Bir sabah ansızın seninle dolup taşıyordu yüreğim, bildiğim yegâne şey budur. Sonrasında seni aramaya çıktım, çıkış o çıkış.
Bu şehirden gitmeliyim. Her köşe başında acılarımın birer mezar taşı gibi duruşu ve her hayal kırıklığımın kaidelerini geride bırakmalıyım. Artık yıkamıyorum kimsesizliğimi. Ne denli kalabalıklaşırsam kalabalıklaşayım zihnimin gönlümü ikna edemediğini (artık zihnim de gönlümle hemfikir) görmekteyim. Ölüm, yok oluş, hüznün tanrısal bir merkez olduğu benliğimin dünyadaki varlığı bana en başından beri fazla geliyordu, şimdi daha çok geliyor. Niçin ölemiyorum? Hayattan aldığım herhangi bir zevk var mı? Bilmiyorum.
"Beni sen anla istiyorum, sen yaşa beni.
Bütün mısralarım buna, bütünüm sana.