Güz Güncesi Şiiri - Burak Kaplan 2

ben geldim buralara artık
yetişir
yağmur, hüznüme eşlik etmeye
edilgen bir sevda türküsü tutturarak dudaklarımda
tıkırtısı eski bir tabuta düşer gibi seslerinden
içinde yahut dışında oluşu fark etmeksizin.

kaçtım, hayır kendimden değil, kendim için de
kitaplarım ıslanmanın yengilerinde erimesin
şiirlerin kutsal yargıcı yarın bir infaz mahkemesinde
mısraların süngü takılmış tek kurşunluk silahlarının
karşısına alıp da sözlerimi dizmesin
yok oluşların mezar taşında adım yazmasın diye.

şimdi fırtına alır da ruhumuzu adı konmaz mezarların
yalnızlığa hapsolmuş tövbe dikenlerinin gülleriyle donanmış
kapkaranlık, kızıllığı ötelerden belli olan doğuma gebe
güneşe, sevgiye, bahara aç beldelerin meydanlarından
geçip götürerek gözyaşların başkentine
bu bulutlar nereden gelir bilinir mi?

yanaklarda süzülen şükran damlalarıdır kahır süzgecinden geçerek gelen
parmaklarda tüten alışılmaz, anlaşılmaz tekrarların sonucu
içim bir kör, dışım kayıtsız sırılsıklam oluşlara
hazlardan uzak, yakan soyut dokunuşlara
sorgucu
savaştan kaçar gibi kaçılan mevsimlerden keskin.

tragedya bir nakkaş gibi hızla ancak incelikle
örülü duvarlara hangi şiirden alındığı anlaşılmaz betimlemelerle
ölümün tasvirlerinin heykellerle, peygamberce yüreklerle
süslemelerin kargışlarla çınlattığı muhitlerin gevezeliğinde
dizili duruyorken
bütün bu işlemeler yargıların tekdüzeliğinde.

acım, mazi kokulu eskimiş sokaklardan birinde
yaşlılığından mıdır yorgunluğundan mıdır bilmeden
büktüğü boynunun gölgesinde büyüyen hüzzam katedraline
tapındığı tınıların terk edilmiş kimsesizliğinde seslenirken
bir baş taşının ayak ucunda örülü mukaddes yuva
toparlanması imkânsız bin sızıyla yıkılır.