Havva Şiiri - Burak Kaplan 2

Çünkü vicdan senin için azaplarla kendini tutuşturduğun intihar mektubunun silik harfleri gibiydi. Teninde olgunlaşmaya meraklı annelik özleminle sen, göğüslerinden yükselen havvalığın taze kokusuyla en çok kendini cezbederdin. Sonra, o ki yüreğine gizli bir aşkla saklı değerler zincirinin iç içe geçmiş halkalarının arasında bütün kutsallığınla var olmak için köprüleri antik bir şehri canlandırmak isteğiyle yeniden inşa ederdin. Mehtabın altında sönmeye yüz tutmakla sönmek arasında kararsızlığın yüksek bilinciyle sesini duyurduğu bu eski vicdanın, kasığında bölüştüğün eşliliğin ve bir şiir doğurur gibi gelen inlemenin ardı sıra alınmıştı ruhundan bekâreti masumiyetin.
Yürüyüşün gönlün yahut ruhunla (çünkü ikisi de senin değil) el ele tutuşup sonbahar yağmurları altında ince, soluk rüzgârların eşliğinde, dilinde kaç şairin eskittiği söylemler ve dudaklarında aşkın pörsümüş yalnızlığıyla süslüyken aranıp duran ve bulunamayan ve yalnız kendini tutan ellerinle adım adım hangi yalnızlığa ilerliyorsun? İyisin. Kışa dönmeyen tek heceli sözcükleri yaşıyor benliğin ki ben dediğin mabet gibi görülen bu ölümsüz kanatların görünmezliğinin hâkimiyet kurduğu bedenindir. Sen, sana tapmayı da bilmezsin.
İlk önce imanı öğrenecek parmak uçlarından ben’im. -ey- sen karanlıklar ülkesinin içinden fısıltılarla kovulan müjdeci, ruhumun ve bedenimin eskimeyen -sancılı- günlerinden kalma ve onulmaz yaralarının avutucusu, dehşetli yontucu, bir acının ardından koşan konulmaz isimler sahibi! Sorarım nitekim sormak benim en tabii hürriyetim: yükselir gibi golgota’ya adım adım, bu nasıl aşılmaz kayadır? Artık ibadet tutmaz dağsa şayet o vakit çarmıh kimilerine zûl, zulüm; sana -yahut- tacından yükselenlerle özlemlerin -kutsal- kanıyla sulanmış bir hediyedir.
Kulağımda eski çağlarda kalan ve sanki senin yaradılışından öncesine ait görünen, amansız yükselen ağıtsal melodi; tınılar bütünü. Nitekim yalnız acı bir bütünlük yaratabilir. Hem o bütün bölünmüşlüklerin, kırılmışlıkların toplumsal adıdır. Bakma bana öyle, sana yas tutmayı öğretecek olan ben değilim. Anlatır duvarı ağlamanın, adı hüznün, taşı mezarın, toprağı karanın ve sesi sevdanın.
Bir havva kızıydın ve gözlerin dört defa lacivertti ki peygamber doğururcasına dokunduğun teninle var oluşun sebebini temsil ediyor gibiydin. Ölüm severdin. Hayır. Ölüm, severdi. Nasılsa yaşama umut kılan nesne sizdiniz ve sevişirdiniz. Kimin kimi daha çok sevdiği bilinmezdi elbet. Çarmıhı sırtlayan da tacı takan da sen. Doğumu, doğuracağını, merhaba-elvedayı, temizlenenle vaftiz olmayan vaftizciyi de sen seçmiştin. Gözlerin günahlarından arındırırdı doğarken ölenin.
Bu çaresizliği iyi bilirim, yorgunluğun yalnızlıkla birleştiği. Ağlamak artık yeni çukurlar açar yaraların içinde ve her damla ceset ortaya bir mezarlık çıkarır izlerinde intihar fermanları yazılı. Öpmek gözlerinden o bana asla ben olmayanların özlemleriyle, tutunmak kirpiklerinden, okumak seni ölü dillerin lehçeleriyle. Bana ben’i hatırlatmayacak yüreklerde, belki bir şarkının bitişinde, eski bir ilahide mesela; yahut mesela soğuk kış akşamı hiç bilmediğin yerde, artık hangi sokak aralarında bulduğun ilk mermerin üstünde sana şiirler yazarken… Yüklemi olmayan cümlelerin öznesinde kaybolurken okunmayan her şiirin anlaşılma hasretiyle seviyorum.
Gitmeliyim. Buralar artık kışa döner. İçimde varlığımın son kırıntısı. Harflerin kelimelere, kelimelerin cümlelere dönüştüğü ancak bir bütünlüğü olmayan acınası ruhumun bedenimle alay edişi gibi her çizik. Lodos var. Gönlüm kâinatın en soğuk köşesi. Ağlamaklı oluşlarım hiç hayra alâmet değil. Hem bu rüzgârlar merhametsiz ellerin merhem diye sürdüğü izlerle bezeli zayıf ruhumu alıp götürmek ister. Bu denli soğukken hayata, mutluluğa ve… daha ne kadar soğuyacağım? Sorular gerçekten cevabını arar mı?
“Kanatlarını kırmak neden?” diye sorardı yerimde olsaydı bir yazar, sorarım peki niçin cenneti reddediyorsun? Doyumsuz ikilemleri, belirsiz zevkleri, hadsiz insanlığı -ve sayarım nicelerini- nasıl kabul edip de gönlüne bağışlananları reddediyorsun? Hem bilirim inşasını bitiremediğin, daima yıkıntılara mahkûm kalan dört yanı şiir dolu surlar ardına sakladığın yüreğini. Yabancısı değilim bu kimsesizliğin. Korkma, yıkıntılarınla da güzelsin.
Eskilerin daü'l-cümûd dedikleri katalepsi nöbetinden uyandığım anlardan birinde zihnimden tam olarak ne geçiyordu bilmiyordum -sanırım biraz eski ve anlamsız bir bilgiyi paylaşmaktan ötesiydi, bilmiyorum-. Ve elbette sana ait olma fikrinin huzur mu yoksa bir başka benlik kaybı mı olduğunu bilmediğim gibi. Nitekim bütün hayallerin, kendimden geçişlerimle birleştiği bu anlamsız yer ve devirde kendimi ispat etme çabalarının ruhuma yüklediği kahırları cisimleştirmek pek de mümkün olamıyordu. Tanrının cennet vaadiyle yine aynı yerden kovduğu masalların bilmem kaçıncısına ibadetle mabet mabet gezdiğim, biyolojik saatimin tiktaklarının son kertesine dayandığı şu vakitlerde dileğimin avuç içlerinde saklamayı umut ettiğim yüzümün daha fazla ölümü taşımaması olacaktı. Kaldı ki saadetimin arzularıma eşlik etmesiyle birlikte yok oluş yahut kurtuluş belki de gerçek varoluş düzgün sürülmüş yüzündeki o bir çift süsün olan gözlerinin kirpiklerinde olacaktı. Bir sancılı inşa meselesi sana seni anlatmak.
Her ne kaldıysa zamanımdan geriye bu sanki bir kargış meselesi olmuş gibi. Sana tapınmakla sevmek arasında iptidai boşluğu tadıyorum. Boşluktan alınacak tek tat kızıl tamuydu ibadetlerimin sonucu olarak. Nefret doğmaz, hayır bakma öyle bütün bu sakarlıklarımın ardından.
Işık hüzmeleri içinden gelen kanatlarınla bir sevda ateşinin üzerinden uçarcasına; sanki sevdayı yaratanın sen olduğunun arzusunu yüreğinde duyarak, henüz devam eden bir destanın aksisedasıymışçasına ve nihayet yalnız rahiyasını geride bırakan bahar rüzgârlarını tadarak düşünüyordun neyi düşündüğünü belirtmeden. Hem ayrıca düşüncelerin de düşünürken güzelliğinle harmanlanırdı. Sana aşkın destanlarla bezeleri tekdüze gerçekleriyle geliyorum; ölüm kadar içli, yaşam arzusu kadar bencil.
Yorgunsun. Kelimelerin kelimeleri kovalayamaz daha fazla. Ve sevda kendinden emin şekilde iki kardeşi uzaklaştırıyor birer birer teninden. Ölüm ve uyku seni gömütünün içinde yalnız başına bırakıyorlar. Bu bırakma hadisesini anlamlandırma arzunla toprağının içinde -yahut tabutunda- debelenip duruşun ancak giyindiğin saflığını rahatsız eder. Dinlenmeli, hayat yorgunluğa gelmiyor. Arık ses, beden ve kefareti sinenin bu nefes; o bana hep iyi gelenlerden.
Bütün bunlardan sonra, alkolsüzlüğün mü etkisindendir yoksa aşkın sıcak kollarının sımsıkı sarmasından mıdır bilinmez hafif esrik zihnimi susturmaya çalıştım. Biliyorum tüm sözlerim sana seni anlatırken aslında her şeyi berbat edebilecek durumda. Hem ayrıca çürüyorum ben, bin yıllardır aynı mesele. Dönüp dolaşıp yine bu küf kokulu durumların içinde buluyorum kendimi, ne kadarından şikayetçiyim bilinmez. Canım yanıyor, bunu biliyorum ve paylaşacak kimsem yok. Seni seviyorum. Yürüyorum ellerinden tutamayarak, yürüyorum yalnızlığın ardı sıra ve yürüyorum çünkü yalnızlık tek sırdaşım. Sana sözcüklerin zıtlığıyla geliyorum, nefes alıyorum fakat ölüyorum.
Sonra o ki gözlerinle birlikte tenime değen ellerin bu rutubeti bol ve puslu havanın kurşuni belirsizliğinde gündüzleri güneşten daha önce getiriyor gibiydiniz. Doğum ve ölüm tanrılar olarak bir elinden diğerine geçiyor, hazzın ve şehvetin varlığı gözlerimi kapatıp açışım kadar hızla değişiyordu. Kimselere tapınmaz zihnim, tanrıtanımaz yüreğim korkusuzca imanı sende buluyor, dört atlının en hızlısından daha çabuk biçimde kutsallaşıyordun. Kahramanını tanımış okurun heyecanıyla kabe’sini bir golgota hüznüyle tanıyordum. Duygularım, hislerim bir âşıktan öte mecnun, ibadetten öte mecburdu: Sana. İşte şiir ve şair nasıl varsa -ki varlıkları ne gerektir, ne değil- ben de vardım. Varlığımla duyacağım gurur kanatlarınla sardığın tenimden ayrı ben’i yaratan yüceliğindir. Bedbaht kin, sana duyulan acı nice kutludur.
Özlemin yarattığı tahribat şiirlerin esrarı yüksek sığıntılarında görünüyor mudur bilmiyorum. Yengilerin en büyüğünü yaşatıyor bilinmez dünyalardan gelişin. Sana bir nâme yazan kalemim öylesine güçlü sevgiyle bulandı ki artık ayaklarına kapanıp da ağlayacak bir cisme daha sahipsin. Ruhundan tenine akseden kokun böylesine yüksek çağrıyla davet ediyorken sevdanın kollarına sancılı yüreğimi, bunu üleştirmemek için sağ ile sol gözün kavgasına şahit olacak mahkemeler. Davacıyım! Aşkın Sen’ce olanı gerçekliğe aykırıdır. Ve gerçeklik, sevinin yorgun bedenlerde bıraktığı haz uykusundan başka bir şey değildir. Ki bu haz yaşanmış mıdır kanatlarınla sardığın bedenimde yoksa ancak hülya denizinde kaybolan tinin sayıklamaları mıdır bilemeden bunu da bilinmezler evrenine göndermek gayesindeyim.
Sabaydı duyduğum ansızın kulağıma çalınan, gün doğmadı ve kapadım gözümü. Uyumamalı, hüseyni ile yazıyordum son sözümü. Nasıl ki ölümün karşısında sözler neye yararsa bakışlarının karşısında da ruhumun varlığı nicenin sorgusundadır. Mücrim olunur zerresi hissedilseydi eğer, duyulan çağlarda aşkın hikmeti çöllerdedir. Bekliyorsan beni ebedi istirahatgâhta, adım adım aradığım gaybın huzuruna düştüm, serabım hani? Kızgın kumlara yağan ferah yağmur, şahit ol. Bir mefkureyse şayet hayat, işte ben hüznün yolunu kaybetmiş sevinciyim. Eşhedü ile bu gayri âşık çağdan olmadığımı dile getirir dilim, yorgun zihnim. Gönlün inşa etmeye gayretli surlarına ne yardıma ihtiyaç görünüyor ne de içeriye davet etmek ister. Döküntülerin arasına gömülür izninle sana duyduğum sevdam fakat görülmez çünkü zulmet davam.
Umudu gizlice büyütüyorum yüreğimden ruhuma uzanarak çünkü yokluk ve ölüm arasındaki fark hayli incedir. Birinde umut vardır diyordu yazar, ben sıratta duruyorum. Gönlün mehtabın şavkı gibi parlıyor, ışığın kudreti hüznüme bekçilik yapıyorken kıblemdir kirpiklerine bulaşan bu ışık tanelerinin gösterdiği yön, yurdum sen. Ve nefesim, varlığım ve ülküm, ben’im. Kokunla kutsanarak okuyorum sırlı duvarlara yazdığım ilk mısram sen. Hafızam zayıftır, belleğim karanlık. Işıklar içinde olamam bakışların değmez üstüme. Yön bellidir, pruvamsa neta ancak bırakma beni bu rüzgârlar yönümden şaşırtır, pusulam kayıp, tut elimden.
Sana bir metin yazdım yaşımdan büyük, manzarası dalgalı denizlerden karışık, yolculuğu kelimelerin sarsıntısından okunamaz, hissi yorgun, acısı taze, kendisi kayıp cinsinden. Bu doğanın kendisinden üst olandan ariyetidir ve böylece ruhun sevdaya eşliğinden bahsederken kullanılan heceler artık fazla gelir. Nitekim aşkın merhalesiyken kanatların, bu nice nişandır; yoldaşlığın yoluna ölümün tabiatı kuvvetli ihtişamdır. Koynunda cenneti taşıyan kokunla sarılırsa ben’im, -hani ki o tanrılara annelik yapanların kavminden, yedi çöl aşıp sekizincisini yüreğinde oluşturulanlardan, kurtuluş diyerek sayıklayanlardan kaçarak yaratılanlardan, ikiye ayrılmış nehirleri aşanlardan, asası alev topuna dönenlerden, acıya sabredenlerden, kıyamet olduranlardan- nefsine yenik düşmeden düzeni koruyanlara teslim edecektir kendini.
Ve sonra ansızın bitişini bilir gibi o, müjdecisini bekler gözlerle bakarken varoluştan habersiz unutmak istediği simayı hatırlar gibi dolu dolu. Kurtulursa ruhu kitapların başında ölenler misali ve ilaç diye içtiği mısraları süslerken kanıyla aşkının; şarabı canının kanıtı bilip de susan şairlerin tinleri önünde kutsallardan olduğu kuşkusuz fakat hangisinden olduğu bilinmeyen yeminini hiçe sayarak okuduğu son duayı tekrarlayıp duruyordu.
Bakışlarının değdiği her yeri renkleri gibi boyayan gözlerin gözlerime değdiği o kısacık anda yüreğimi mürekkebiyle doldurmuştun. Kusursuz bir uçurumdu sana olan arzularımın tümü ve görkemden oluşan mükemmelin hatırasını taşır gibiydin gölgende modelmişçesine ölüm giysisini. Bırak ikiyi bir kez dahi düşünmenin abes kaçıp, ayıp sayılacağı varlığına iman eden ruhum çelişki tanımaz zihnimle tapınarak göreneğin değişmezliğindeki çölü laciverte boyayacaktır.
O yoksul düşü anlatma çabasının kahırla yüklü sancılı gönülde neler yaşattığını bilmenin oluru yok. Kuyuda beklerken yokluğunun çaresizlikle bezeli yalnızlık adlı şaheser karanlığımda sana bestelenmiş nice şiirin binyılları aşan tınıyla, mürekkebi sonsuz aşkla kendini var kıldığından bahsetmekse yeni bir şiiri doğurmakla eşdeğer. Yönüm yok, kıblem mabedini arayan duyularıma hizmetkâr ve şimdi şiir çöldeki vahaysa, serabın hasretiyle yangınım. Daha ne kadar yanar mecnun’suz kalacak hicranım?
Kaç kutsalda daha geçmekte adın, kaçında özgürlüğü tanrıdan çalıp da avcuna topladığını duyacak yazgısını sende buluşturanlar? Şimdi sen bu hicranı alıp da başucuna, kitaplaştıran bedenleri kutsallaştıracaksan şayet işte ölümsüzlüğü yazgısında saklayan tanrının kullarını kimsesiz bırakırsın. Öfkesi masalsılaşan kimsesizliğin sancılı özlemlerini kahrıyla nişanlayan kimse artık bu öykünün öznesini oluşturmaya başlamıştır. Şimdi seni sana anlatmak anlatıların en hazinlisidir. Hüznün hazinesini bulan ve parolasını kendiyle ve en çok kendiyle gizleyenim, gelinim; bu beyazlıklar melekleşen tenini yokluğa sunan özlemdir.