Havva Şiiri - Yorumlar

Çünkü vicdan senin için azaplarla kendini tutuşturduğun intihar mektubunun silik harfleri gibiydi. Teninde olgunlaşmaya meraklı annelik özleminle sen, göğüslerinden yükselen havvalığın taze kokusuyla en çok kendini cezbederdin. Sonra, o ki yüreğine gizli bir aşkla saklı değerler zincirinin iç içe geçmiş halkalarının arasında bütün kutsallığınla var olmak için köprüleri antik bir şehri canlandırmak isteğiyle yeniden inşa ederdin. Mehtabın altında sönmeye yüz tutmakla sönmek arasında kararsızlığın yüksek bilinciyle sesini duyurduğu bu eski vicdanın, kasığında bölüştüğün eşliliğin ve bir şiir doğurur gibi gelen inlemenin ardı sıra alınmıştı ruhundan bekâreti masumiyetin.
Yürüyüşün gönlün yahut ruhunla (çünkü ikisi de senin değil) el ele tutuşup sonbahar yağmurları altında ince, soluk rüzgârların eşliğinde, dilinde kaç şairin eskittiği söylemler ve dudaklarında aşkın pörsümüş yalnızlığıyla süslüyken aranıp duran ve bulunamayan ve yalnız kendini tutan ellerinle adım adım hangi yalnızlığa ilerliyorsun? İyisin. Kışa dönmeyen tek heceli sözcükleri yaşıyor benliğin ki ben dediğin mabet gibi görülen bu ölümsüz kanatların görünmezliğinin hâkimiyet kurduğu bedenindir. Sen, sana tapmayı da bilmezsin.
İlk önce imanı öğrenecek parmak uçlarından ben’im. -ey- sen karanlıklar ülkesinin içinden fısıltılarla kovulan müjdeci, ruhumun ve bedenimin eskimeyen -sancılı- günlerinden kalma ve onulmaz yaralarının avutucusu, dehşetli yontucu, bir acının ardından koşan konulmaz isimler sahibi! Sorarım nitekim sormak benim en tabii hürriyetim: yükselir gibi golgota’ya adım adım, bu nasıl aşılmaz kayadır? Artık ibadet tutmaz dağsa şayet o vakit çarmıh kimilerine zûl, zulüm; sana -yahut- tacından yükselenlerle özlemlerin -kutsal- kanıyla sulanmış bir hediyedir.
Kulağımda eski çağlarda kalan ve sanki senin yaradılışından öncesine ait görünen, amansız yükselen ağıtsal melodi; tınılar bütünü. Nitekim yalnız acı bir bütünlük yaratabilir. Hem o bütün bölünmüşlüklerin, kırılmışlıkların toplumsal adıdır. Bakma bana öyle, sana yas tutmayı öğretecek olan ben değilim. Anlatır duvarı ağlamanın, adı hüznün, taşı mezarın, toprağı karanın ve sesi sevdanın.
Bir havva kızıydın ve gözlerin dört defa lacivertti ki peygamber doğururcasına dokunduğun teninle var oluşun sebebini temsil ediyor gibiydin. Ölüm severdin. Hayır. Ölüm, severdi. Nasılsa yaşama umut kılan nesne sizdiniz ve sevişirdiniz. Kimin kimi daha çok sevdiği bilinmezdi elbet. Çarmıhı sırtlayan da tacı takan da sen. Doğumu, doğuracağını, merhaba-elvedayı, temizlenenle vaftiz olmayan vaftizciyi de sen seçmiştin. Gözlerin günahlarından arındırırdı doğarken ölenin.
Bu çaresizliği iyi bilirim, yorgunluğun yalnızlıkla birleştiği. Ağlamak artık yeni çukurlar açar yaraların içinde ve her damla ceset ortaya bir mezarlık çıkarır izlerinde intihar fermanları yazılı. Öpmek gözlerinden o bana asla ben olmayanların özlemleriyle, tutunmak kirpiklerinden, okumak seni ölü dillerin lehçeleriyle. Bana ben’i hatırlatmayacak yüreklerde, belki bir şarkının bitişinde, eski bir ilahide mesela; yahut mesela soğuk kış akşamı hiç bilmediğin yerde, artık hangi sokak aralarında bulduğun ilk mermerin üstünde sana şiirler yazarken… Yüklemi olmayan cümlelerin öznesinde kaybolurken okunmayan her şiirin anlaşılma hasretiyle seviyorum.
Gitmeliyim. Buralar artık kışa döner. İçimde varlığımın son kırıntısı. Harflerin kelimelere, kelimelerin cümlelere dönüştüğü ancak bir bütünlüğü olmayan acınası ruhumun bedenimle alay edişi gibi her çizik. Lodos var. Gönlüm kâinatın en soğuk köşesi. Ağlamaklı oluşlarım hiç hayra alâmet değil. Hem bu rüzgârlar merhametsiz ellerin merhem diye sürdüğü izlerle bezeli zayıf ruhumu alıp götürmek ister. Bu denli soğukken hayata, mutluluğa ve… daha ne kadar soğuyacağım? Sorular gerçekten cevabını arar mı?