Bengi Şiiri - Burak Kaplan 2

bir okka bir divitle anlaştığı gün
hani ki o gün ilk olur, sızı tazedir
anlatır kimselerin kimse olduğunu hiç bilmeden
yazar yazmayı unutmamak istercesine, şairi tanımadan
acı ilk kez mi dile gelir bilmiyorum
bilmek ne büyük erdem, nasıl da elzem.

kulağımda ürkek bir ses, bilinmez şeyler anlatıyor
yaşasaydı, hayır yaşamak isteseydi kaderle kavga ederdi
bu kalem yazgıyla sınanmış ve onun görevindeyse
günler birbiri sıra cehennem.

yaşım intihar baharında sarı
artık yaprağın yeşermesi için çok geç
ruhum gençliğinin perdesini sır gibi saklıyor
seninle diyordu yaşanırdı
yaşamsa onun için bir
andı
anlamak uzun süren eyleme dönüşürken
protesto hakkı kalkıyordu kutsal kitaptan.

aynaya bakmadım, bakarsam ilk putu deviririm
sözlerim dünden ergin, bugünden anlaşılmaz
sana bir ertesi yazdım, bu pîrlik ne zor
özürler diyarında ne sevgiye ne sana
bakma öyle tanrılık tövbe kaldırmaz.

bu hüznü senin için besteledim
ben de olsam beni dinlemezdim
ben
de
olsam
masallardan destana dönmek mühim
yarımlar bütün edemezse tekillik neye yarar
gerçeklik dediğin bir hoş şiir.

özlem sana olduğunda bazen mısraları var kılan tümce,
hak edilmiş özgürlüklerle dolu vicdan ülkesi
ve yaşamanın biricik varlık ilkesi olurken
bazen yalnız çıkmaza giren bir şiiri kurtarmak için
döngüye sabit tutar hayatı en baştan.