Bir İç Yanılgısı Şiiri - Burak Kaplan 2

içimde garip bir hüznün sıska cesareti var
çok şey anlatıyor
sesimde gizlenen tok acı.
hem şimdi kimsesizler mezarlığında adım yok;
ilk rüzgârda çatırdayan eskimiş bir dam altında
filizleniyor acıya ve sevgisizliğe büyüyen yüreğim
hem yüreğim yansımaz gözlerimden
gözlerim görmez, yapraklarım teninde.
sen ilk anne, sen doğa
tükeniyoruz, nefesimde islenmiş hava.

gündüz gözüyle görülen sanrılarda rastladım dostlarıma
tekilliğin doğruluğu korkuturken sahte yaşamları,
bir hareketsizlik başka birini doğurur.
gerçeklerin kovulduğu işte o masalı
dinlemeyen duymayanda bulur.

sonra zamanın durağan, acının korku,
aşkın mevsimlere kapalı bu ikliminde
dudaklarım can suyu arar gibi göğüslerine
hem dudaklarım yalnız anne özleminde.
ki mısralara gizli ıstırap ateşinin melodisi
duyuluyor ansızın uğuldayan ölüm karanlığında.

ve sonra insanlık denen bütün ucubelikleri atarak bir yana,
kimsesizliğin cehennem meyveleri bahşettiği kutsal ormanın ağaçlarına astığım dilek çaputlarında,
ben'i bulabileceğim huzurlu yalnızlığın sessizliğini de alarak yanıma
günahlarımın bağışlanacağı dikenli yollarda
şimdi dualarımla, aşkımla, dünyamla ve seninle, sen'le...

şimdi sen, içimde özleminin büyüttüğü bu boşlukta
hangi yeri dolmaz yaranın kabuğundan söküp aldın cesaretimi.

duy çığlıklarımı içe kapanık ruhumda sonsuz acılardan yükselen,
ucu bucağı görünmeyen okyanuslardan esen,
karanlık bir gecede ansızın kıyamet olduran, güneş gibi doğan, yakıp kavuran
bu iri çıbanlardan, yaralardan gelen her sesi, her sessizliği ve sensizliği.

şimdi nasıl da akıp geçiyor zaman
sonunda sürprize yer bırakmadan bitecek olan
bir metronomdan çıkagelen tekdüze tiktaklar sayıyor ömürden geriye kalan
her ne varsa ardımızda bırakılan...