Burak Kaplan 2 Şiirleri - Şair Burak Kap ...

bugün ertesindeyim dünün ve bulundu çocukluğum
seni sevecektim, sevmeliydim seni
bir çocuktum ben saçlarında baharı okşayacaktım
ve fakat sevmeyi unuttum seni ardında bugünün
şeker yedim. merhaba.

sonra sen ansızın çıkıp uzaklardan gelen
sevgisizliğin ant olduğu nice yeminleri sırtlayarak
ülküsü aşkın varlığının yok edilmeye uğraşılan
nice gün doğumları batıdan görünürse sevinçle çığlıklayan
ve alkışlanan acıları güzelleyen, neşeyi horlayan
bu sevda denilen kuvvet, sevilecek mi?

Adımla seslendiğinde kendime geldiğimi hissetmiş yahut henüz kendimin “ne” olduğunu arar halde bulunduğumu fark etmiştim. Evet, yıllar sonra biri beni bu cehennem yalnızlığında hatırlamış, geçmişimin sarmaşıklarla dolu karanlık çağlarında adımı bir fatih gibi diline dolamış, beni çekip kurtarmak istemişti. İzlediğim denizden gözlerimi ayırmadan düşüncelere dalmışken bu sesleniş neydi şimdi? Hem belki bir başkasını seslemişlerdi? Ama yanı başımdan seslenilmişti, o zaman benden bahsediliyordu. Kim olduğu ve beni hatırlayan birinin olduğu düşüncesi hoş bir hisken ikinci seslenişle daldığım hayallerin sıcak buğusundan artık uyanma vaktimin geldiğini anlamıştım. Hem zaten artık bir cevap vermeliydim değil mi?
Bahar yeliyle gelircesine adım kulaklarıma, gözleriyle buluşan gözlerimse sonsuzluk denen imkânsızlığı hissetmek istedi. Yüzümde onun görmesinden korkarak aslında kendime yansıttığım istihzalı gülümseyişimle dikkatimi kendimden başka yere vermek düşüncesiyle önce yeniden denize ardından aradığımı bulamamış gibi saçlarını yağmurdan ve kulaklarını soğuktan korumaktan çok, yalnız görüntüsü icabıyla giydiği el işi pembe papağına, ardından omuzlarına dökülen ve onlara her an dokunabilen havayı kıskanarak saçlarına baktım. Son görüşümden beri bir hayli değiştiğini hissettiğim yüzüne bakmak şöyle dursun, gözlerinin gözlerimde yakalayacağı âh u zâr onu daha da kötü edebilirdi. Bilmem, belki de acısını dindirmeyi, gönlünü susturmayı başarabilen bir gücü de olabilirdi. Ne olursa olsun düşünceli olmanın kabul ediciliği tarafından yaklaşmalıydı.
Onu yeniden gördüğümde nasıl hissetmeliydim bunun bilincinde olabilecek bir yapım hiçbir zaman yoktu. Hem hislerimi bir başkası gibi yönetemezdim ben, yalnız hisseder ve yaşardım; birkaç sene evveline kadar, son kırıntısı beni terk etmeden sevda denilen yaşam güneşinin. Pencereleri sokağa açılmayan mahut evde; gönlümde, bin yıldır plastikten bir akşam gülünü koklar dururken sessiz benliğim aniden bir sevda türküsü tutturmak istemiş; yanılmış, yanmış ve yakmıştı. Artık gözlerim başarı umuduyla kendinden emin olarak bilmem onda kaçlık bir ihtimali değerlendirmek maksadıyla kış seferleri başlatan komutanlar gibi yenilmenin bilincini geç anlayarak yalnız denizlerde, buz gibi odalarda boşluğa dalar giderdi. Kaybedilen bir muharebe değil, kaybolan savaştı; bir idealin yok oluşuydu.
Bilmiyorum konumuz neydi, bugün neden bunları yaşıyor, yaşamak zorundaydık… Adımdan başka bir şey söylememiş olan, soğuğun da etkisiyle biraz çatlamış donuk pembe dudakları nefesiyle havayı ısıtmak ister gibi hafif aralık duruyordu. O anda fark etmiştim önceleri öperek ısıtmanın hayaliyle tutuştuğum ellerindeki zarfı. Ve hatırlamıştım ona yazdığım bilmem ne kadar süre önce olan mektubu. Bu zarf benim zarfım mıydı, içindeki benim mektubum muydu ve bana iade mi edilecekti? Anımsamıyordum hiçbirini. Nitekim yalnızlığımın tabutsal karanlığı içinde debelenip dururken, hayal meyal hatırladığım bir patlama anının yansıması olan mektup olabilirdi. Ölmenin bir şey değil, yaşayamamanın korkunç olduğunu söyleyen o büyük yazardan etkilenerek yaşamanın son arzusunu, tutunacak son dalımı öne sürerek yazmış olabilirdim. Sahi, ben ne yazmış, ne zaman zarfı götürüp evinin penceresine, çiçek kokularının parmak uçlarından mı yoksa evinin penceresinde bulunan papatyalardan mı geldiği bilinmeyen o sokaktan girmiş, saksılarının yanına onları besler gibi bırakmıştım?
Belki de bana bir cevap vermişti. Eğer deli saçması olarak görmediyse yazdıklarımı, ateşli bir fikri savunur gibi yek cepheden saldırdığım kalemimle aşka, sevdaya ve yaşama dair sözlerimi; o vakit cevap vermiştir. Sonunda dikkatimi çekebildiğini anladığında gamzesinin ortaya çıkışını göremesem bile dudağının sol tarafında oluşan ince çizgiyi görmüştüm. Yaşama sevinci gibi bir şeydi bu. Mektubu kaldırdı, içinde hayatımı taşırcasına kucağıma bıraktı. Yayılan kokunun beni yeniden sarhoş etmesini hem arzulayarak hem de ânı yaşama isteğinin tezatlığını zihnimde duyarak zarfı aldım.
Ruhumun bedenimi yüzüstü bırakmaya meyli yine tam bu anda ortaya çıkmış ve göğüs kafesimde bekleyen bekçinin dalgınlığından faydalandığı kaçmaya teşebbüsü başarılı olmuştu. Bedenim terk-i diyârı özlerken ruhumun buna eşlik etmemesi tuhaf olurdu. Nitekim benliğimi düşünceye ikna etmesi yine kendisinin başarısıydı. Gerçi yok oluş düşüncesine teşne olmak kendimi bildim bileli bir gaye gibi zihnimde varoluşumu destekler nitelikteydi. Kaçış başarılı olmuş ve gözlerimle, takibin bittiği yerde hislerimle ruhumun aşarak denizi, takip ederek ölümü Rus steplerine, Sibiryalar’a kendisini bir kürek mahkumuymuşcasına gönderişini izledim. Bu kaçış kendimden değil, kendinden kaçıştı; acıya uyanış. Kelimeler ve hatta harfler karşılarında canlı bir hedef gibi bulacaktı beni. Alevleri yakarak önce parmaklarımı, avuç içimi; kollarımdan aşarak boynumu, göğsümü; ulaşarak yüreğime, ruhuma hapsolduğum mekânda bulacaktı beni.

ömrümün ilkbaharı biteli çok oldu
ruhum sarardı, sesim de güz oldu
gökyüzünden topladığım yıldızlar süs oldu
döküldüm birer birer bak ki hiç oldu.

güneş dediğin ısıtmaz sevgisiz gönülleri

sevmek doğaüstü bir çaba, gayretlerim âdem’i aşar.
bir şiir daha bestelemeli sana,
bir özlem daha isminle müsemma.
bu na’t mıdır, kaside mi;
yoksa
günahkârlık mıdır sana atfetmek yaratılışı...

Sevginin yarım paylarında kimsesizliğimi ölçüyor, tek tek yazıyordum o aşk denilen papirüse. İçimdeki yazma isteğine ve bütün bu yorgunluğa katlanamıyorum. Sakallarım uzuyor ve ben küsüyorum hayata, hiç olmadığı kadar. Daha ne kadar mecbur kalacağım? Kendime her dönüşümde, anılarla beliren hayaline her bakışımda geçmişim yâdımda karanlık bir umudu yeniden diriltmeye çalışıyor, “çünkü O’nun ölüme tutsak kalması olanaksızdı.”. Toyluğun, ilk gençliğin Tolstoyvari düşünceli düşüncesiz hislerine kapılarak yalın kılıç mevzilere dalar gibi daldığım aşktan gönlü gazileşmiş cesur, mağrur fakat mağlup insanlarına dönmüştüm. Şimdi bu hisleri nasıl, nerede ve ne zaman tekrarlamayı istiyor oluşumu tartışmanın zihnimin gönlümün üstünde bir karşı devrim yaratma çabası dışında herhangi bir anlam ifade ettiğini düşünmüyorum.
Yine de özlemin hazinleşen bivefa öykülerinden bilmem hangisinde başkahramandı sıfatım. Karakterim bir Atılgan romanından günümüze fırlamış. Ben nasıl çoğulum, neden tek? Sorularım kaçıncı şahsın ruhunda kayıp? Bitmeyen cümlelerin öznesiyim, yüklemleri bıraktım geçmişimde. Uyumak istiyorum sonsuzluğu tadarak ve kelimelerim çoktan ölümleri yutarak almış yerini şiirlerde. Sesim irademin zayıflığından mı yoksa yedi kat cehennem uçurumunun dibinde bulunuşumdan dolayı mı bu şekilde cılız çıkıyordu? Ölgün hayallerin acımasız tekilliğiyle baş başa kalmak, celladınızla yaşamınız üstüne satranç oynamak gibidir, bilirsiniz. Hem bilirsiniz bu oyunun kazananı bellidir ve ne kadar sakin kalmaya çalışsanız da gözünüzü alan o parlak giyotinin boynunuza doğru yaptığı yansıma sizi daima hataya zorlayacaktır. Fakat bu heyecan sizi kendisine âşık bile edebilir. Nitekim ben kendimi kaybetmiştim; sana hasret ruhum bedenimi, zihnimi ele geçirmişti. Bir nisan daha sensiz geçmişti kışın hiç bitmeyişi gibi, bir bayram daha geçemezdi. Bildiğim yolların tümü sana çıkıyordu. Hedefim her ne kadar başka yön olsa da nasılsa bütün rotalar sanaydı. Seni kaybettiğim yerin, beklediğim pencerenin, yüreğin gibi masumiyetinin kokusu sinmiş beyaz güllerle dolu bahçenin, elini tuttuğum parkın ve biri görür endişesiyle kaçamak bakışlarla geçilen yollarından başka yol bilmiyormuşum. Görmeliyim seni, görebilmeliymişim her nedense.
Bülbülün gonca güle aşkına hayrandım, o aşk ki kıskandırıyordu her vakit kalbimi. Akmasa da kanım sevdaya, gönlüm hep denizden yanaydı, bilirdin. Ve bildiğini gerçek kıldın. Sonra bütün bu olanların ardından uzunca bir süre geçmişken, her gün beni yeni baştan çağırdığın yere geldiğimde, her saniye aklımdan çıkmadığın, her nefeste usulca içime işleyen anlardan birinde oturup düşündüm; niçin kızıl tamuların içinde yaşıyorum, nerede benim duyumsadığımı anımsadığım o kutsal huzur? Hissettiğim o günler için “İradesinin gücüyle zayıf Âdem'i cennetten çıkartan kadın, şefkatiyle ve benim rızamla, o cennete götürdü beni." diyen kalemin kuvvetlisinden yükselen sesi duyuyordum. Bu hisle tutunmuştum hayata, sana, bize. Beşinci mektuptun sen, sana yazılan ve seslenilen ta uzaklardan “Yaşıyorsam; içimde umut varsa/Yine seni özlediğim içindir.” mısralarını duymalıydın.
Hissettiğim yalnızlığın tarifini uykusuz kimi gecelerim anlatabilir. Ve fakat en derinlerden gelen o sesi dinliyor, içselleştiriyorum… Kürek boşa çekiliyorsa bile en azından mehtabı izliyor olurum. Bak ki mehtap bile denize kavuşamıyor fakat onu izlemek ve ona yaklaşmaya çabalamayı hiç mi hiç bırakmıyor. Sanırım bu yüzden kendimi hep yollarında buluyorum, kokunu arıyorum geçtiğini hissettiğim her yerde. Sonra canlanıyor en boş sokaklarda sensizliğin hayali ve sesleniyor tek tek en başından anlamam için: “En çok neyi merak ediyorum biliyor musun?” deyişinle o mezarlıkta ve bulduğun en beyaz taşın yanı başında. Korkmuş ve cevap vermemiştim bunu çok net hatırlıyorum. Dilim belki hiç konuşmayı öğrenmemişti ancak sen devam etmiştin gözlerini benden alıp da boşluğa bakıp “ölümü” diyerek. Sonra susmuş, sanki benim de merak etmemi istemiştin. Ölümü -sen de benimleyken- neden merak etmeliydim ki? “Ben de...” dedim derin bir sessizliğin sonrasında ve ardından neler geleceğini daha çok merak ederek. Ancak bir cesaretle yineleyerek eklemiş: “Ben de… Sen merakına kavuşunca bize ne olacağını merak ediyorum” demiştim. Siyah incilerim değerlerinin farkında olmadığının bütün anlamıyla, boşluğu da içlerine alarak daha da kararmış vaziyette karşılıklarını aramıştı. Bakışlarımızın denkleştiği anda, o gün orada yazısız, sözsüz bir sözleşme imzalamıştık ve şahit olmuştu Haliç'in keskin kıyısındaki kışın ortasında soğuktan titrer vaziyette biz; bizimle birlikte tek başına o mezar, tek gül, tek taş... Ölümü birbirimizden fazla istemeyecektik bunu buz gibi parmaklarına dokunurken hislerimle söylemiştim sana, bunu anladığını biliyordum, bilmek zorundaydık…
Ancak sen sözünü tutmadın ve ölümü, ölümün soğuğu sıcak, sıcağı soğuk kılan meleğini artık hangi mevsimden kurtulmak istediysen onun için söz verdiğimiz mezarın yanında çağırdın, bensiz. Ardından bana hasret kokuları bırakarak “Üzgünüm sevdiğim, beni bekler bütün özlediklerim” notuyla gitmiştin. Gitmen mi daha ağırdı, bensiz gitmen mi yoksa notun mu? Bilinçsizce yalnız bunu düşünecek duruma gelmiştim. Daha söylenecek ne kalmıştı elimde sana cevap veremeyeceğin sorular sormaktan başka? Şimdi sen özlediklerine kavuşmaya gittin; peki ben, beni de oralardan özlüyor musun? Yarı ölü şu halimi görerek söylemelisin, gerçekten olmaktan mı yana yüreğin benim ölüm meleğim?
“şimdi senin uzanıp yattığın otlarda

yalnızlık çift kişilik bir eylem yahut çiftleşmenin eylemsel yankısıdır

sonra o ki gözlerinde sınanmış ve kazanılmış haklı cehennem
bir bütünlük abidesi gibi ruhunu teninde yansıtmaktaydı.
kutsanmış yakarışların, özlemli günahların vardığı dem
ıssız bir koyda durgun ve ağır batmaktaydı.

bir gün büyüyeceğim ben
şair olacağım bir gün.
sözcükleri toparlayıp da parmaklarımdan akan
acısı dikenlerden gelen kanımla
mısralayacağım satırları
güllerin şiiriyle.