Teslimiyet Şiiri - Burak Kaplan 2

Sevginin yarım paylarında kimsesizliğimi ölçüyor, tek tek yazıyordum o aşk denilen papirüse. İçimdeki yazma isteğine ve bütün bu yorgunluğa katlanamıyorum. Sakallarım uzuyor ve ben küsüyorum hayata, hiç olmadığı kadar. Daha ne kadar mecbur kalacağım? Kendime her dönüşümde, anılarla beliren hayaline her bakışımda geçmişim yâdımda karanlık bir umudu yeniden diriltmeye çalışıyor, “çünkü O’nun ölüme tutsak kalması olanaksızdı.”. Toyluğun, ilk gençliğin Tolstoyvari düşünceli düşüncesiz hislerine kapılarak yalın kılıç mevzilere dalar gibi daldığım aşktan gönlü gazileşmiş cesur, mağrur fakat mağlup insanlarına dönmüştüm. Şimdi bu hisleri nasıl, nerede ve ne zaman tekrarlamayı istiyor oluşumu tartışmanın zihnimin gönlümün üstünde bir karşı devrim yaratma çabası dışında herhangi bir anlam ifade ettiğini düşünmüyorum.
Yine de özlemin hazinleşen bivefa öykülerinden bilmem hangisinde başkahramandı sıfatım. Karakterim bir Atılgan romanından günümüze fırlamış. Ben nasıl çoğulum, neden tek? Sorularım kaçıncı şahsın ruhunda kayıp? Bitmeyen cümlelerin öznesiyim, yüklemleri bıraktım geçmişimde. Uyumak istiyorum sonsuzluğu tadarak ve kelimelerim çoktan ölümleri yutarak almış yerini şiirlerde. Sesim irademin zayıflığından mı yoksa yedi kat cehennem uçurumunun dibinde bulunuşumdan dolayı mı bu şekilde cılız çıkıyordu? Ölgün hayallerin acımasız tekilliğiyle baş başa kalmak, celladınızla yaşamınız üstüne satranç oynamak gibidir, bilirsiniz. Hem bilirsiniz bu oyunun kazananı bellidir ve ne kadar sakin kalmaya çalışsanız da gözünüzü alan o parlak giyotinin boynunuza doğru yaptığı yansıma sizi daima hataya zorlayacaktır. Fakat bu heyecan sizi kendisine âşık bile edebilir. Nitekim ben kendimi kaybetmiştim; sana hasret ruhum bedenimi, zihnimi ele geçirmişti. Bir nisan daha sensiz geçmişti kışın hiç bitmeyişi gibi, bir bayram daha geçemezdi. Bildiğim yolların tümü sana çıkıyordu. Hedefim her ne kadar başka yön olsa da nasılsa bütün rotalar sanaydı. Seni kaybettiğim yerin, beklediğim pencerenin, yüreğin gibi masumiyetinin kokusu sinmiş beyaz güllerle dolu bahçenin, elini tuttuğum parkın ve biri görür endişesiyle kaçamak bakışlarla geçilen yollarından başka yol bilmiyormuşum. Görmeliyim seni, görebilmeliymişim her nedense.
Bülbülün gonca güle aşkına hayrandım, o aşk ki kıskandırıyordu her vakit kalbimi. Akmasa da kanım sevdaya, gönlüm hep denizden yanaydı, bilirdin. Ve bildiğini gerçek kıldın. Sonra bütün bu olanların ardından uzunca bir süre geçmişken, her gün beni yeni baştan çağırdığın yere geldiğimde, her saniye aklımdan çıkmadığın, her nefeste usulca içime işleyen anlardan birinde oturup düşündüm; niçin kızıl tamuların içinde yaşıyorum, nerede benim duyumsadığımı anımsadığım o kutsal huzur? Hissettiğim o günler için “İradesinin gücüyle zayıf Âdem'i cennetten çıkartan kadın, şefkatiyle ve benim rızamla, o cennete götürdü beni." diyen kalemin kuvvetlisinden yükselen sesi duyuyordum. Bu hisle tutunmuştum hayata, sana, bize. Beşinci mektuptun sen, sana yazılan ve seslenilen ta uzaklardan “Yaşıyorsam; içimde umut varsa/Yine seni özlediğim içindir.” mısralarını duymalıydın.
Hissettiğim yalnızlığın tarifini uykusuz kimi gecelerim anlatabilir. Ve fakat en derinlerden gelen o sesi dinliyor, içselleştiriyorum… Kürek boşa çekiliyorsa bile en azından mehtabı izliyor olurum. Bak ki mehtap bile denize kavuşamıyor fakat onu izlemek ve ona yaklaşmaya çabalamayı hiç mi hiç bırakmıyor. Sanırım bu yüzden kendimi hep yollarında buluyorum, kokunu arıyorum geçtiğini hissettiğim her yerde. Sonra canlanıyor en boş sokaklarda sensizliğin hayali ve sesleniyor tek tek en başından anlamam için: “En çok neyi merak ediyorum biliyor musun?” deyişinle o mezarlıkta ve bulduğun en beyaz taşın yanı başında. Korkmuş ve cevap vermemiştim bunu çok net hatırlıyorum. Dilim belki hiç konuşmayı öğrenmemişti ancak sen devam etmiştin gözlerini benden alıp da boşluğa bakıp “ölümü” diyerek. Sonra susmuş, sanki benim de merak etmemi istemiştin. Ölümü -sen de benimleyken- neden merak etmeliydim ki? “Ben de...” dedim derin bir sessizliğin sonrasında ve ardından neler geleceğini daha çok merak ederek. Ancak bir cesaretle yineleyerek eklemiş: “Ben de… Sen merakına kavuşunca bize ne olacağını merak ediyorum” demiştim. Siyah incilerim değerlerinin farkında olmadığının bütün anlamıyla, boşluğu da içlerine alarak daha da kararmış vaziyette karşılıklarını aramıştı. Bakışlarımızın denkleştiği anda, o gün orada yazısız, sözsüz bir sözleşme imzalamıştık ve şahit olmuştu Haliç'in keskin kıyısındaki kışın ortasında soğuktan titrer vaziyette biz; bizimle birlikte tek başına o mezar, tek gül, tek taş... Ölümü birbirimizden fazla istemeyecektik bunu buz gibi parmaklarına dokunurken hislerimle söylemiştim sana, bunu anladığını biliyordum, bilmek zorundaydık…
Ancak sen sözünü tutmadın ve ölümü, ölümün soğuğu sıcak, sıcağı soğuk kılan meleğini artık hangi mevsimden kurtulmak istediysen onun için söz verdiğimiz mezarın yanında çağırdın, bensiz. Ardından bana hasret kokuları bırakarak “Üzgünüm sevdiğim, beni bekler bütün özlediklerim” notuyla gitmiştin. Gitmen mi daha ağırdı, bensiz gitmen mi yoksa notun mu? Bilinçsizce yalnız bunu düşünecek duruma gelmiştim. Daha söylenecek ne kalmıştı elimde sana cevap veremeyeceğin sorular sormaktan başka? Şimdi sen özlediklerine kavuşmaya gittin; peki ben, beni de oralardan özlüyor musun? Yarı ölü şu halimi görerek söylemelisin, gerçekten olmaktan mı yana yüreğin benim ölüm meleğim?
“şimdi senin uzanıp yattığın otlarda
yarın yeni bir yeşillik büyüyecek”
Yoruldum yazgımın bana oynadığı oyunlardan. Bu cendere acımın en derin sergisi. Çok sesli bir ölüm şairi dahi oturup izler, izler de konu edinir şiirlerinin pastoral manzarasına. Göğsümün mezarlığından göğe yükselen miadını doldurmuş, kurumuş, ölgün çınar ağacından geriye kalan toprak nasıl da zehirli, nasıl da yorgun... Bırakınız nadasa, bırakınız kendisi kendi yaralarını sarsın. Hem bakarsınız bir ölüden doğar doğanın acımasız kanunu. Hem belki sevginin cehennem alevlerinden yükselen yakıcı buğusu misk kokulu mazinin sık ağaçlı ormanını besler. Özlemlerim bir gizli tarikat gibi müritlerinin sessizliğinde yüceliyor. Tapınak mıdır şu kalbim?
Artık ölüm kokularının çamlarla, servilerle iç içe geçtiği anların birinde nefesimi tutmakla bütün kokuları duyumsamak arasında bir seçim yapamadan tereddütlü halimi ruhumun derinliklerinde yaşatarak demir parmaklıklı kapıdan içeriye son kez adımımı attığımı hissediyordum. Sağımda acı, solumda acı ve yalnızlık duyguların en yücesi, geldim meleklerimden sıyrılıp bütün arzularımdan paklanarak. Şimdi yalnız yüküm sırtımda kendi ellerimizle yaptığımız çarmıh gibi tabutumdur. Belim bükülü, sığamıyorum bana ödülmüşçesine sunulan ne hayata ne de mezara ve bedenime biçilen beyazlığı karanlıklarımla süsleyerek her türlü rızasız eylemlerimle atıyorum sonsuzluğun adımını. Arındığım duygularım sessizliğin baş tacı. Bu bir Prometheus öyküsü, bu bize acıların öğüdü.