Türkolog. Şiire ilgili.
bir okka bir divitle anlaştığı gün
hani ki o gün ilk olur, sızı tazedir
anlatır kimselerin kimse olduğunu hiç bilmeden
yazar yazmayı unutmamak istercesine, şairi tanımadan
acı ilk kez mi dile gelir bilmiyorum
bilmek ne büyük erdem, nasıl da elzem.
seni ararken gözlerim baktığım bulutların her birinde
senden hatıra kalır yağacak damlaların harlanan alevde
şimdi kâinat bellediğim şu dönülmez kabrimde
bir gönül yarasını kıble bildim de geldim.
ey aşıklar âşığı, çilehânesini arayan dervişin gözdesi
içimde garip bir hüznün sıska cesareti var
çok şey anlatıyor
sesimde gizlenen tok acı.
hem şimdi kimsesizler mezarlığında adım yok;
ilk rüzgârda çatırdayan eskimiş bir dam altında
filizleniyor acıya ve sevgisizliğe büyüyen yüreğim
kaygılarla bezeli ruhu acıyı korkunun ardına gizler.
yokluğu cehenneme uğurlarken yalnızlığı künye edip de boynuna
göğsünde duran nişaneyi teninden aşarak yüreğine işler.
el yordamıyla kör karanlığın içinde boğazını yakan sızıyı duyarak
duyumsayıp bir sarhoş nidasını eskimiş darağacında
fermanı ansıyıp, yadsıyıp, kahrolmadan bulduğu urganı
sonra ansızın o, müjdecisini bekler gözlerle bakarken
unutmak istediği simayı hatırlar gibi dolu dolu
kurtulursa tini kitapların başında ölenler misali
ilaç diye içtiği mısraları süslerken kanıyla aşkının
şarabı canı bilip de sunan şairlerin kurganları önünde
yeminini hiçe sayıp okuduğu son duayı tekrarlayarak
Ayın bulutsuz gökyüzünde on beşindeymişcesine yarı istihzalı gülümseyişi bana sanki “Huzurlu bir uyku çekebilirsin. Ruhunu yalnız ben aydınlatabilirim, geceleri aydınlattığım gibi.” diyordu. Bütün bu ifade edişlere körlemesine inanışımın esas sebebi güvenme ihtiyacının gem vurulamaz varlığı mı yoksa ulaşılamaz kudretlikte bulunan yüce varlığa tapınma eğilimimden mi kaynaklanıyordu? Sorgularımın elbette cevapsız kalacağını bilerek gözlerimi yummayı tercih ettim. Kaldı ki buna bir tercih demek ne kadar doğru olurdu bilemiyorum. Tabiat yahut Tanrı; hepsinin dışında insanlık veya kader bilinci bizi seçimlerimizde ne kadar özgür bırakır? İnsan özgür müdür, özgürlük nedir?
Sesin insanın yüzünü sert rüzgârlarla yakan kızgın çöl kumlarının önlenmez dalgaları arasında kaybolduğu bu noktada yönümü kaybederek –belki bulmak istemeyerek- duraladım. Önüm, ardım hep aynı manzarayı sarmış, tabiat ressamlarının böylesine bir manzaranın içine kimseleri hapsetmeme arzusunu duymalarına gülüyordum. İnsan işte tam da burada insandı. Yalnız, sesini, kahkahasını kendisinin dahi duyamayacağı, rüzgârın kesildiği anda sessizlikten özünü, zihnini algılayamayacağı bu yerde varlığını duyumsardı. İşte bu zıtlık değersiz benliklerin belki de değersiz ruhlara eşlik ettiğinin anlaşıldığı andır. Kelimeler, boyalar ve notalar aslında yalnızca bu zıtlığı, sahteliği aktarmakla görevlidir.
Sahildeki bankların bilmem hangisinde yarı üşümüş vaziyette tek gözümü açmıştım. Bedenim geceden, ruhum geçmişten kalma bir vaziyetteydim. Homeros “Gül parmaklı şafak” derken sanırım içimdeki bulantıyla doğrulmaya çalışırken gördüğüm güneşin bulutların arkasında korkakça saklandığı anı kastetmemişti. Huzursuzluğum dünden daha kötü, amaçsızlığım her gün daha barizdi. Şimdi beni kabullenecek bir sığınak mı aramalı yoksa gönlümün kırık çatılı beton yıkıntılarında gizlenmeye devam mı etmeliydim?
-eski- bir düş için (eksik) dizeler
şimdi ve sonranın yadsınamaz eksikliği
geçmişin yükünde boğuk varlığıyla
sızıların en kuvvetlisiyle duyumsatıyorken kendini
(nasıl) sorusu
kaçamıyorum ümidin kısık seslerini dinlediğim içimden
boğulsam okyanusta, görsem de miracı, geçsem de çöllerden
başka nefes yok bana senin gönlünden.
bulur rahiyan tenimi rüzgârsız aşıp da mazimden
umudun ışığı gözlerinden yüreğime sızar.
ben geldim buralara artık
yetişir
yağmur, hüznüme eşlik etmeye
edilgen bir sevda türküsü tutturarak dudaklarımda
tıkırtısı eski bir tabuta düşer gibi seslerinden
içinde yahut dışında oluşu fark etmeksizin.
bir hicranın hırsızca ömürden çaldığı
kolundan saati alır gibi yarından
aşkın kelimelere dökülen figânlarının şiirleşerek
önce acıyı alarak, sonra acıya, hep acıya
tekrarlarla ve yinenin sayıklamalarıyla
vardığı çölün çıkışı gibi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!