Bigâne Şiiri - Burak Kaplan 2

seni ararken gözlerim baktığım bulutların her birinde
senden hatıra kalır yağacak damlaların harlanan alevde
şimdi kâinat bellediğim şu dönülmez kabrimde
bir gönül yarasını kıble bildim de geldim.

ey aşıklar âşığı, çilehânesini arayan dervişin gözdesi
öykünmeden göçmen kuşlara yasını gizler dünün ertesi
hükmün sonunda fermanı dikenli taç eder benliğin hikmeti
bir aşkın hasretini dergâh bildim de geldim.

her şiirim başa döner, bulunmuyor çaresi senin
lokmanlar bilmez, şairler suskun, kimliksiz kesin
yaratıcı önce acıyı germiş çarmıhına hak desin
bir imanın yazgısını kitap bildim de geldim.

ey nazenin, ey ölümün keskin çehresi durdurabilmeli seni
bu hikmetleri baştan yazabilen bir bakışıyla yeni
bulmuşken arafı yaşatmadan kesinleşmeli ruhun teni
bir dikenli sevdayı yol bildim de geldim.

bu tatlı ölüm acıların serin sularından beslenen
hatıraların antikalaşan kitaplarla koktuğu yerlerden
uzanıp da sana ayrılıkların imkânsız meskenlerinden
bir putsanmış hüznü hak bildim de geldim.

duy beni muhtelif çığlıklarımın ilk gözdesi
sen bir tanrıça kadar güzel ve gönlün yegâne sahibesi
ve rahiyayla süslü eteğin hangi dikişinde saklayışın mazisi
bir ömrün tekrarını oyun bildim de geldim.

sorular birbiri ardını takip eder ve cevapları kovalarken
ilk emirler zinciri hiç bitmeden yek doğruyu gösterirken
‘bir şiir, acıyı ne kadar süre taşır?’ imgesi hiçleşirken
bir dilin kutsallaştığı harfi bildim de geldim.

geceler iflah olmaz soğuğuyla son kez ruhumu sarıyor
gönlüme cemrenin katresi düşmeden kışlar bitiyor
kucaklar gibi kimsesiz sevdasıyla bir anneyi çocukluyor
bir yazın yazıklandığı çiçeği bildim de geldim.

bir an mı beklemiştim yahut hiçsizce oluşan seda
umutsuzmuş gençliğim ve duyulmayan geleceğim elveda
köşe bucak kaçmalı hayal denen illette son merhaba
bir selamın yazgısını eksik bildim de geldim.