Seher Söylevi Şiiri - Burak Kaplan 2

sonra sen ansızın çıkıp uzaklardan gelen
sevgisizliğin ant olduğu nice yeminleri sırtlayarak
ülküsü aşkın varlığının yok edilmeye uğraşılan
nice gün doğumları batıdan görünürse sevinçle çığlıklayan
ve alkışlanan acıları güzelleyen, neşeyi horlayan
bu sevda denilen kuvvet, sevilecek mi?

kimselerin kimselere aman vermediği
her şeyi sanrılayanların birazlığı çoğa
artırarak yükselten yüceliğini yaşatarak gören
her acının ilençlediği kendi kahırlarından
kusursuz hesapları derleyerek kitaplaştıran
bu hoyratça sevişmeler sevi midir?

gönlünün yaraları büyüyerek çıbanlaşırken
kim sızıların bir tekini bile kendine has yorumluyorsa
hiç, gerçek sahibinde yaşıyor demektir.
bu tekil, bu çoğul, bu çift, bu sen, bu biz
hüzün koyulaşırken siyahlığıyla ağlamanın eşine
bu aşk yalnız var olmanın çilesine çarmıh mı?

gözgüden yansıyan sesler tazeliyor imanın yarınını
kambur yalnızlığının vaftiz ismini söylemek tereddüt
dokunurken ateşiyle tutuşuyor parmak uçların
anısı yükseliyor gözlerinden süzülen katrelerden sade
kaçışın efsunlaşarak maziyi yeni baştan çizecek gibi
bu lahzada füsun, işe yarar sığınak mıdır?

esenliği aklın gönlün zulmüne karşı durabilecekse şayet
herkesi herkesleştiren karanlığa gömülü duran bunca tabut niye?
hiçbiri ilk değildi ki kaç bahar gördü tanrılaşan tenin,
büyüyen sırtında ağır, gölgesinde eski bir çınar besleyen mezarın
yüreklendirir yaşamaya hevesli nicelerini, nefes mühimse
bu sonlar yeni başlayışların kendisine anne midir?

seher kuşu saydam ruhlara uzanıp da kalbinden seslenerek
ışığını kararlı kararsız bilincin aysarlığıyla meşhur olanlara,
karalar bağlayanların ahdını acabalarıyla süsleyenlerin denklerine,
hayırları evetleriyle çelişenlerin, zoraki gülümseyenin avucuna,
dinlemeyi bilincin var oluş ilkesiyle tazeleyenlere duyuruyorken
bu kayıplar büyülerin ölümünü şiirleştirmeyi hak eder mi?