Sanrı Şiiri - Burak Kaplan 2

bugün ertesindeyim dünün ve bulundu çocukluğum
seni sevecektim, sevmeliydim seni
bir çocuktum ben saçlarında baharı okşayacaktım
ve fakat sevmeyi unuttum seni ardında bugünün
şeker yedim. merhaba.

kusursuz, yüreğinde sevda çiçekleri besleyen
aşkın varoluşsal sancılarını içselleştiren
musa'nın yanan alevlerinde diz çöküşü gibi gelecek
ve hayır inanmazdık ellerinde dirilen kadere
şarap içtim. elveda.

özlemin kutsallaştığı imanın yazgısında
aranıp bulunamayan gözyaşından birkaç damla
hani ki kırmızı gülün anıtsal yaprağında
ve görüldü kandan hüzünlü o buse
tutsak oldum. duyma.

açılan yaraların bekçiliğini üstlendi gözlerim
kitaplarda yazmaz nerede ilacım, hani kimliğim
kurtuluş uzak, aranıyor sende benliğim
ve sözlerim, her nefeste iç çekişlerim
eksik kaldım. dolma.

haizi benim yalnızlığın tanrı değil, ellerimde nergis
bu bir başkaldırı sevda değil, keder tek nefes
ki kavuşma ertesi yağar ansızın hasret yağmuru
senli gün doğumlarında beslenir sonsuzluğun ruhu
çöller geçtim. bulma.

bir ölüm karesinde kurtuluşa serzenişim
ve seslenişim bir iç yanılgısına sanrılarca
kimsesizim, suskunluğum, yaşamım, iç sesim
kapanır şiirimin kapısı, kapanır bir bap daha
yol ayrımım. sevda.

gölgem yalnızlığımın mihenk taşı, ışıkkesen
mücrim ruhumdan sızan unutkanlık sahibim
ilk bakışta gönlümüz, bu zulmet yuva
bulunursa maziden bir hoş hatıra, bakmadan zarfa
kirpiklerinde gizli mazruf ve mağrur son eda
gül bahçem. solma.