Mürekkepten İlmek Şiiri - Burak Kaplan 2

Korkuyorum. Adını yazmaktan ve ölmekten. Bir yanım yaşamın içinde kayboluyorken diğer yanım kendisini görmek istiyor, acısını yaşamak. Acılarımdan uzak kalırsam nefes alamayacakmışım gibi. Yaşamaktan korkuyorum, evet ondan da. Ve üşüyorum, bedenimde kokunun eksikliği. Sesin, bana hatırladıkça acımı katladığım ve düşünmeyi belki bir lahza bile bırakmayan zihnimin kontrolünden çıkan ruhumu esrikleştiriyor. İsmini bu satırlara dinsel özlemlerle yazmak, okumakla; yine imanın yazgısında gizli kalmasına ant verdiğim kararlarım çelişiyor. Bunca karmaşa içinde kutsal harflerini döktüğüm kâğıt gönlümün kıyılarını döven öfkeli sularla kavuştuğunda deniz dibi cinleri susuyor. Sana şiirlerin en güzeliyle sesleniyorum. Senin kanatlarından saçlarına inen ürkek güzelliğinin kokusunda duyduğum lütuftur, tadına varmanın değişilmez hazzı.
Sonra değişiyor dünya, zaman elle tutulamaz varlığını bir kez daha hissettiriyor ve dün şikâyet ettiklerimize özlem duyuruyor. Sanırım kendisi de bizden şikâyetçi ve fazlasıyla kırılgan. Her şeyi geride bırakacağımızı sanıyorken iyiden iyiye ben’den kopan algıyla yazarın sözüne çıkıyor alacağımız her nefes: “Günlerim uzanan gölge gibidir ve ben ot gibi kurudum.” Aslında böylece biz dediğimiz kendimiz bir bütün olarak ilk kez asude uykuyu yaşıyor oluruz. Tabii bunca şeyin ardından yaşamak kendisine yaraşır bir unvan elde edebilmişse. Böylece inşa ediyor oluruz rindane kişiliğini onun. Namımız kimsesizlikten bir üstte varlığını muğlak gururuyla yansıtır.
Ümidin düşüncelerimde ölmeye yüz tutmuş yaşam kavramlarında adını bulmak ne mümkün… Acı çekmek sevinçle karşılanan nice büyük hissiyattır. Bundandır binlerce yıllık bir geleneğin son temsilcisiymişim gibi intihara meyilli arzularımın oluşu. Gerçekleştirmeme sebebim hem yavaş yavaş ölüyor oluşumla hem de duyguyu yaşatma isteğimle açıklanabilirdi. Yahut düpedüz korkaksın derseniz de inkâr etmek için herhangi bir güç gösterisinde bulunacağımı sanmam. Hayır, korkak olduğumdan değil, sizinle başa çıkmanın güç olduğundan dolayı. Zihninize yerleşen ufacık düşünceleri öylesine yüksek sesle dile getiriyorsunuz ki duyanlar dünyadaki tek doğru buymuş sanıyordu. Gerçi sizin de amacınız buydu, unutmuşum.
O zaman yine de size içinizin belki biraz rahatlaması ve dedikoducu zihniyetinize biraz olsun huzur sağlaması açısından ifade edeyim: Boğuluyorum. Yalnızlığım damla damla aktığı dehlizlerden önce denizlere ardından hüznün okyanuslarına gidiyor. Düşüncelerim esenliği unutmuş bir esriklikle sanrıların aynalardan yansıyan sesleriyle yaşıyor. Yaşamak. Herkes kadar ben de karanlığıma gömüldüm mezarım hiç açılmayacakmışçasına. Cüzzamlı gibi. Ruhum bütün bu karmaşanın, sisin içinde yalnızca acıyı, sızıyı ve hüznü görür halde. Onlardan sızan irinler kaplıyor her şeyimi(zi). Hem yeri gelmişken belirtmeli isli gözlerinize: Yaşamak hastalıktır.
Bir slogan, asilce, duruyordu duvarımda. İçinde, hayır, iki kelimenin arasında boynunda mürekkepten ilmekle asılıydı şiir. Hem ayrıca slogan dediğin iki kelimeden ibarettir. Sorular hiç bitmeyen cinsten, insan dediğin üçünden var olur. Kimsin, niçin, ne zaman? Cevaplar yanıltıcı, acılar derin ve kurtuluş dediğin ruha hazin. Tek değilim, yalnızım ki ölmek bir beceriksizlik. Zaman, kaygının mihenk taşıysa ağlamak dindirmez gönüldeki hüznü. Bu yeşil pınarlar dertleri silmez, bilirim arzunun bentleri yıkılırsa görülür yıkık resmim.
Durun durun anlıyorum sizi, hem anlatıyorum daha. Nereden çıktı bütün bunlar diyeceksiniz. Bugün iyisiniz her şeyi dökülesim gelmiş. Yaşamaya rağbet edişinize bir nesne daha katıldı, rica ederim okuyun. Bir gün bir kitabı, hani şu sizin sıkıldıklarınızdan birini, okurken yazar ölümden bahsediyordu. Onun acizliğinden ve zihnine düşen acıdan. Ben ki büyük yazarı okurken, ölümü içimin en derinlerinde, hatta sanırım yok olmak üzere olan ruhumda hissediyorken garip bir arzuyla -bir kadını arzular gibi- gözümü kitaptan ufuk çizgisine kaldırdım. Tam karşımdan, biraz uzağımdan geçen iki adet cenaze aracını gördüm. Yeşil, bu bahar günü yaşamı, doğumu anlatır gibi yeşil fakat ölümü sezdirircesine koyusundan iki adet cenaze aracı. Tabutları tam olarak göremedim, almaya yahut bütün işlem bittikten sonra dönüşe geçmişlerdi. Yine de ölüm işte bu kadar yakındı ve güzeldi. Yaşamak ya her şeye kör olarak mümkün ya da nefesi sayarak. Bu bir devinim, ansıyacaksınız.
“Kafanızdaki harabeleri hiç terk ettiğiniz oldu mu?” diyordu bir başkası. Onun anlatmaya çalıştığı gibi olmasa da bir başka anlamıyla yükleneceğim size. Bunca harabeyi hiç toparlamak istediniz mi? Sanmıyorum. Ya gömüt? Hiç mezarınızı kazmaktan yorulmadınız mı? Kendi karanlıklarınızı izlemek, yaşamlarınızı mezarlıklara çevirmek, herkesi kendiniz gibi siyahlara gömmek hiç mi üzücü gelmez size? Yasını tutmak aldığınız her nefesin… Yas elbisesini, maskesini takıp takıştırmadan çıkanları ötelemeniz ne zaman son bulacak?
Acım, acıları nasıl yaşadığını ve ne kadarını taşıyabileceğini bilmeyecek kadar yüksek şiddette. Bana acıyan bir sızım bile var inanır mısınız? Bazen oturup da karşıma, ete kemiğe bürünüp de şimdi sizin oturduğunuz o koltuklarda, yanı başımda, kimsesiz benim, gözlerime bakarak konuşuyordu. İsim bile vermişti dudaklarındaki hazin gülümseyişine. Acım, sızım, feryadım, sesimden yankılanarak ruhumdan yükselen çığlıklarda ad buluyordu kendisine. Bu ne yazık ben.