Muhayyel Şiiri - Burak Kaplan 2

kan kırmızı bir gülü düşünüyorum
ölümü
kurumuş gibi eski bir şiir defterinde
kuru
-muş gibi sessizliğimde.

gönlüm maziden kalma mısralarla dolu
içimde sevgisizliğin sonbaharı yaşanıyorken
çöller aşıyorum kıskandırırcasına mecnunu
huzuru saklamışken leylî.

bir sır değildir
sayılarla anlatılamayacak kadar çok
sır değil
-dir sunulamayan tutulmaz sözler
yalnız şiire özel.

hani ki kış gelir, gün döner, sen...
aşktan beslenir kalbim, aşka susuz.
şimdi mi açardı bir yaban çiçeği
yineliyorken kendini zaman
zaman
kanım doğayı besler.

bir gül, açar, bahar bugün
bir gül, gök kuşak bağlasın
akarsa damlaca kan yaralarımdan
bir gül, merhemdir duyduğum dudaklarından.

sonra sen
bana muştular müjdeleyen
ey cennetimi gözlerinde taşıyanım, kadınım
bir gül, taşısın geceler yükünü yaşlarımın.

kurtuluş der adına seslense şair
bir gül, resimlere gizlenen tapınak görülsün
bilirim aşkı anlatır teninin kokusu
bir gül, ruhum mabedine tavaf yolcusu.

rayihası saçlarından yayılan bahar başkadır
yayılır mısra mısra şiirlerin dehlizine
yolun sonu bellidir, çıkar cümleye yalın;
bir gül, parmak uçlarında gizli tarifi aşkın.