İlmek İlmek Emek

Bir iplik düşer bazen yüreğe
‎Bağlamak ,düğüm atmak istersin
‎Kusur ise sökük gibidir;
‎Göreni de olur, öreni de…
‎Sen kusur arayanlardan olma,
‎İlmek ilmek onaran ol.
‎
Öyle ki attığın her ilmekte
‎Bir parça huzur dokunsun etrafına.
‎Kendi renginle motifler kur,
‎Sessiz ama derin izler bırak.
‎
Her sırasına kattığın emek,
‎Bilmeden geçen yüreklere sevgi eksin.
‎Bir ters bir düz olmasın yüreğin,
‎Her ilmeğin iyilikle dolsun taşsın
‎
Bazen ipliğin düğüm olur, çözmesi zor,
‎Sabırla çek ucundan, incitmeden.
‎Koparmadan...
‎Çünkü her kopan yerde
‎Biraz daha öğrenir insan örmeyi.
‎
Ne kadar incinsen de sen hayattan,
‎Elinden düşürme o ince emeği.
‎Bir gün geriye dönüp baktığın anda,
‎Koca bir sevda örtüsü serilmiş olur önüne.
‎
Kimisi ısınır senin dokuduğun yerde
‎Kimisi anlamaz,
‎Geçer gider her ördüğünde
‎Ama sen yine de vazgeçme sevmekten
‎İyilik senin hayattaki en güzel motifindir.
‎
‎O an anlarsın. . . .
‎Bir gün son ilmeği attığında,
‎Geriye dönüp baktığında görürsün;
‎Kusur değil, umut işlemişsin hayata
‎Sessizce güzelleştirmişsin dünyayı.
‎Serpilmişsin rengarenk bir yüreğe
‎O halde yüreğinin çiçek açması dileğiyle
‎
‎
‎Ves'selam. . .
‎
‎Serpil Uçarsu Ersoy
‎14/04/2026
‎09:35