Acınacak Hâl Şiiri - Serpil Uçarsu Ersoy

Hayat önce benden çocukluğumu aldı,
‎Sonra gençliğimi çaldı.
‎Hep başkalarının istediği hayatı yaşadım;
‎Belki de yaşamaya mecbur bırakıldım.
‎İstemsizce...
‎Mutluymuş gibi...
‎
Sonra sen geldin.
‎İlk defa kendimi buldum.
‎İlk kez, yaşamak istediğim hayatın tam ortasında durdum.
‎Nefes almanın, gülmenin, umut etmenin ne demek olduğunu öğrendim.
‎
Şaşkınlığımı affet...
‎Çünkü sen, benim için gerçekleşmesi imkânsız bir rüyaydın.
‎
Tam, "Artık mutlu olma sırası bende." derken...
‎
Hayat usulca kulağıma eğildi:
‎"Mutluluk, sana göre değil."
‎İşte o an anladım;
‎Ben aslında bir rüyanın içinde yaşamışım.
‎Gülecek bir sebep ararken,
‎Yine gözyaşlarıma sığındım.
‎Meğer ben,
‎Sendeki bana ağlıyormuşum.
‎Yanında olmak isterken,
‎Yine kapında kaldım...
‎Belki de
‎Beni kapıda bırakan sendin.
‎
Sen bana öyle ağır bir yük bıraktın ki,
‎Altında ezildim, sessizce yok oldum.
‎Omuzlarım değil, ruhum çöktü
Nefesim eksildi,
‎Kalbim sustu.
‎Acını yaşarken, acınacak hâle geldim.
‎
"Git." desen,
‎Yüzsüzce yine kalacak bir bahane bulurum
‎"Kal." desen...
‎Zaten kaldığım tek yer,
‎Kapının önü olur.
‎
Ve sonunda anladım...
‎Hayat, bana en çok istediğim şeyi yine vermedi.
‎Ben senin acını taşımaya çalışırken,
‎Kendi acımın enkazına dönüştüm.
‎
Şimdi geriye yalnızca şu cümle kaldı:
‎
Bazı insanlar sevdiğine kavuşamaz;
‎Bazıları ise, kavuştuğunu sandığı anda onu sonsuza dek kaybeder.

26/07/2026
15:35
Serpil Uçarsu Ersoy