Sükût Şiiri - Burak Kaplan 2

ömrümün ilkbaharı biteli çok oldu
ruhum sarardı, sesim de güz oldu
gökyüzünden topladığım yıldızlar süs oldu
döküldüm birer birer bak ki hiç oldu.

güneş dediğin ısıtmaz sevgisiz gönülleri
bir âşığın sözünden çok hissidir nefesi
şimdi aydınlıklarım özleme bıraktı geceleri
mehtabın kirpikleri tel tel yel oldu.

gaipten duyulursa çarmıhta kalanın sesi
alevleri asasında gizleyenin kayıptır cemaati
denizin ortasında derdini gizleyenin ilmi
kavuşulmadıkça damla damla çöl oldu.

musallayı şükür bilip hasretiyle tutuşmalı
her yokluğun ardını binbir hürmetle anmalı
ha sensiz kalmışım, ha baş taşında adım yazılı
mürekkebi parmaklarından al al buz oldu.

güncemde yazıyor nazlı papatyası her sabahın
balkonunda yetiştirdiğin hüzzam besteli saksıların
hemdemisin ve aslı'sı bu onulmaz yeşil bağın
kopmadıkça dalları lahza lahza yük oldu.

yaşıyla beslerdim kurumasaydı hicranda pınarı
âmâ kalmışsa göremediğinden surların ardını
şiirler başkentinde yıkık duvarlarda mısralar yazılı
okunmadıkça harf harf dil de yok oldu.

bir kısa sükût, bir anlık düş ve esmedi rüzgâr
servilerin altında düşündükçe yıllar yine yadigâr
her nesneyi sev diyen de bu hayâle tutunur naçar
yakasız gömlekte el el son oldu.

derin iç çekişler vuslattan yana mahzunca
bitmesin sözler, bitmesin sevda da masumca
avuçlar açılı duaya, seni dilerim ukbâda yanımca
yazgının kelâmı sızı sızı od oldu.

bir gün gelir akları sayarken kahrının içinde
kırık gülüş, çatık kaş, dudakların ecel zehrinde
sanma ki unutulur hatıralar, sanmasın kalbin de
levh-i mahfûz da pâre pâre kül oldu.