Kurtuluşa Serzeniş Şiiri - Burak Kaplan 2

şimdi kimsesizler ülkesinden seslenip de sana
çöle dönmüş geçmişimden uzatıp kollarımı
bir çift gözde muhtaçlığım diye boğukça iniltiyle duyursam
çağrımın aksisedası hülyalarını süsleyerek gönlüne inse
ansızın çıkıversen geleceğimi çiçeklendirerek
ve bırakarak korkularımı işte tam bu anda
beni, ümitlerin bahar kokularının ardı sıra al da götür.

zihnim mahut memlekette yorgun bir çoban
köşe bucak dolaştım da gördüklerim hep yalan
huzursuz ruhun, korkulu rüyaların ardından
nerede dost, kimdir düşman öğrenemeden daha
dikenli tacı bir anne şefkatiyle okşadığı saçlarımdan
kurtarıp beni, yitik krallığıma kat da götür.

muştular duyulur gibi cihanın kubbesinden
müjdeciler müjdecisi olup da gelsen bana
rayihası içimi şenlendiren o kutsal beldeden, senden
bir hoş akşam güneşi gibi parıldayan manzara
yalnızlığım eşlik edecekse bu sessiz şehirden
kaçırıp beni, yüreğine sıkıca sar da götür.

bekler... ve hep bekler acının soluk kesen soğuğunu
sonra çelikten bir öfke gibi kış gelir yüreğe.
artık yürek soğuktur, donuklaşır bakışlar
yalnız birkaç eski mısrada gizlenen sevdanın sıcaklığını seslerken sana
duy beni, aşkın kucağına koy da götür.

yarınların cennet kokulu kapıları yüzümüze kapalı
özlemin sımsıkı sardığı andan bakıp da geriye
mazide gizli ilkbahar çiçeklerinin ölgün yaprakları
seriliyken ayaklarımızın altına, yürüyemezken üstünde
ki omzumuza acımasızca yüklenen yaşamın içinden
çekip beni, kutsal yolunda yürüt de götür.

kapanıp dört duvarın ardına, selam kesip insana
tabutumun ağacını seçerken düşlerimin ortasında
hiç büyümeyecek çocukluğumdan bakıp da sana
yineliyorum özlemimi bir dilekle yıldıza bağlayarak
ve endişelerim kalbimde süveydaya nota oluşturmadan
beni, makamların gizinde duy da götür.