Son kez düştüm yola bulmak için;
Biri kalmıştı, aradım tüm kaldırımlarda.
Dışarıda hayat devam ediyordu,
Oysa içeride ölüler yaşıyordu.
Buldum sonunda, eğildim yanına usulca.
Soğuk avuçlarında bir sevda yanıyordu;
İçse yüreği, içmese avuçları yanacak.
Kendimi buldum sandığım, benden kaçıyordu.
Dedim ki: her dikende yol, her yangında su idin;
Herkese sümbül, papatya, kendine çalı getirdin.
Alemi söndürdük, kendi yangınımızda yalnız kaldık; Avuçtaki külü savurup son kez, kaldırımda bıraktık.
Kayıt Tarihi : 10.09.2026 16:26:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!