Anla İşte Şiiri - Mehmet Alper 2

Bir yetim sevdanın ağıdı bu,
Sinemin tam ortasında yanıyor hâlâ.
Ulu orta yaşanmış, kirli yüzlere inat,
Ak bir ağacın gölgesinde adını fısıldıyorum.

İlkel otların arasında bir yayla çiçeği gibi kokun,
Dokunamasam da içime işleyen…
Mavi buzların altında saklı sarı papatya sıcaklığın, Üşüyen kalbimi hâlâ hatırlatan…

Senden geriye kalan;
Ihlamur ağacının ince titrek fısıltısı,
Patlamayı bekleyen tomurcukların,
Çatlayan dallarında gizli bir sızı var.

Mürekkep yalayan sayfalar sana doymuyor.
Yazdıkça çoğalıyor eksikliğin.
Uzaktan muntazam görünen gönlüm,
Yaklaştıkça dağılan bir vadi.

Bekliyorum…
Ama neyi, kimi bende bilmiyorum.
Müstakil bir gönlün önünde;
Göğü delen bir hüzün var içimde.

Dünya dağılmış bir mezarlık sanki;
Kalbi ölüleri içim almıyor.
İçimde sevdiğinden koparılmış bir çocuk ağlıyor.
Sessiz, çaresiz, kimsesiz.

Kâinatın kokusu bir zamanlar benimdi,
Benimleydi, nefesimdi; şimdi ise benden gitti.
Ve ben beterim…
Anla işte!