Devranın sükûtunda sessizliğin nabzındayım;
Can kırıklarının ortasında, her insan gibi ölecek yaştayım.
Gündüzü boğan akşamın karanlığında,
İnsan denilen mahlûkata emin olmakta araftayım;
Heyhât!
Ben yine mihnetlerimle, elem dolu yastayım.
Kayıt Tarihi : 10.09.2026 16:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!