Bir avuç kül Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Herkesi adam yerine koyan yüreğim yine kaldı yolda,
Yine yara aldı en güzel hayallerim.
Bu son dediğim kaçıncı son?
Gitmez dediğim gidiyor,
Bitmez dediğim bitiyor,
Sever dediğim el oluyor,
Kim yanlış yazıyor kaderi, kim?

​Ne zaman sevgiyle tutmak istesem bir eli,
Ya el kırılıyor ya umutlarım.
Gitme vakti diyor beynim,
Ayaklarım kapı eşiğinde,
Gözlerim bir bilinmezliğin gizinde,
Sigaramın dumanında canlanıyor anılar.
​Bir ah kadar yüreğimdesin,
Bir yara gibi bedenimde.
Ciğerlerime ağır geliyor dilimden dökülemeyen sözler,
Saçlarımda pişmanlık kırıkları,
Yüzümde yılların derin çukurları,
Gitmek kolay, kalmak ise acı.

​Ciğerlerimde sensizliğin paslı lekesi,
Dilim bir tövbenin ayazında.
Her şeye eyvallah deyip gitmek gerek,
Ama içimdeki ben çok yorgun.
Değerinin bilinmediği yerde ısrarla kalmak
Yüzsüzlük değil mi?
Neden buradayım hâlâ, neden "diyememek"?

Küçücük, minicik bir molaya ihtiyacım var,
Ya da "Sabret, geçecek" diyen birine...
Belki de çocukça kandırılmaya ihtiyacım var.
​Çocuk saflığımla sana inanmayı seçen bendim.
Kaydıraktan kayarken umutlarım,
Salıncaklara biniyor hayallerim.
İçimdeki çocuğun başını yine ben okşuyorum.

Dostlarım, sevenlerim nerede?
Hani dostluk değerliydi?
​Yok, yok, yok, yalanın vergisi yok!
Değerimi gördüğüm yerde bitiyor mazi,
Ve aynı kutuya giriyor yıkılan hayallerim.
Betonlar döküyorum acılarıma ve yine kanıyor kanamaya meyilli yaralarım.

​Gitmek bitmek mi?
Bitmek ölmek mi?
Nefes alırken insan ölmez mi?
Ben yerken,
İçerken,
"Mutluyum" diye kahkahalar atarken öldüm,
Ve kimse duymadı.
​Yoruldu ruhum bu sahte masallardan,
Bir avuç kül kaldı geriye yanan yalanlardan.
Bir avuç kül.
25.09.2026 10:48