Beyaz Mülteci Şiiri - Osman Akçay

Göğün yorgun maviliğinde süzülürken
Bir güvercin kondu akşamın eşiğine.
Gözlerinde yağan yağmurun hüznü…

Şehrin taş duvarları
Sustu o an.

Kaç fırtınadan devşirdi kanatlarına gücü?
Kaç bulutun koynunda savruldu,
Kaç yabancı bacada unuttu gölgesini?
Her kanat vuruşunda kendinden biraz daha koptu.

Söyle bana, ey beyaz mülteci!
Özgürlük,
Sınırsız bir göğe kanat açmak mıdır,
Yoksa bütün gökyüzünü sırtında taşıyıp
Bir çift sıcak ele sığınmak mı?

İnsan dediğin, aslına bakarsan,
Kendi kafesini taşıyan bir güvercin gibi;
Yaralı bir bulutun gölgesinde çırpınır.
Göğe yükselse de
Toprağın çekimine yenik düşer daima…

Keşke ben de bir güvercin olsaydım,
Şu fani âlemin içinde…
Kanatlarımda bir ömürlük sevda taşıyıp
Yârin durduğu yere varabilseydim.
Sevdanın rüzgârına bıraksaydım kendimi,
Yârin omuzlarına bir hasret gibi
Konsaydım usulca…

Dr. Osman Akçay (Seğmenoğlu)