Saraylar deviren o mağrur cüsseniz,
Bir demir kilidin ardında kalır.
Mülkünüz, tahtınız, sahte sesiniz,
Bir küçük metalde rehine kalır.
Yüzlerce isimle dolan ekranlar,
Gecenin kahrında bir bir silinir.
Dost diye övünen bencil yalanlar,
Çalınmaz kapılar önünde bilinir.
Evinde sürgündür artık insanoğlu,
Kendi yurdunda bir kaçak gibi.
Karanlık sararken batıyı, doğu’yu,
Ömür can çekişir bir bıçak gibi.
Nasırlı ellerle açılan o kapı,
Gururun teslime bayrak açışıdır.
Unutma fani, budur asıl yapı:
İnsan, kendi evinden kaçışıdır!
ENGİN TOPKAN(31.10.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 31.10.2026 17:12:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.



