Mülkü Mânâ Şiiri - Engin Topkan

I.
Pazar kapandığı an, hükmü biter kuruşun,
Geriye kalır ancak o kalpteki duruşun.
Ey talip! Sim ü zere aldanıp düşme yola,
Eriyen servetlere şahittir savuruşun.

II.
Dünya bir serap imiş, aldanma hiç rengine,
Alet olma alemin bitmez derin cengine.
Ey talip! Sim ü zere aldanıp dalma engine,
Ruhunu teslim etme, fark edilmez boğuluşun.

III.
Bir rüya alemidir, parıldar durur dünya,
Peşinden koşanları uyutur derin rüya.
Gafletten uyanır gafil, vakti gelince güya;
Bitmez tükenmez alemde nefsteki o vuruşun.

IV.
Saraylar, tahtlar kalır, göçer gider sultanlar,
Kefende cep mi arar toprağa sarılanlar?
Altından kadehleri zehre banar zamanlar,
Mizanda tartılır bir gün, duruşun ve kuruşun.

V.
Hakikat aynasına yüz çevirip bakarsın,
Geçici yalan için bin bir gönül yakarsın.
Bilmezsin ki bu ömürden, bir su gibi akarsın,
Farkına varamazsın, bu hızlı savruluşun.

VI.
Gönül bir hazinedir, sarrafı ancak Hüdâ,
Mala mülke kul olanlar, eyler kendine cüdâ.
Geriye bu kubbede tek, bir hoş sâdâ kalır da,
Kâr etmez o mahşerde bu sahte doğruluşun.

VII.
Ey talip! Sözü dinle, özü temiz tut gayrı,
Düşme dünya malının peşine ayrı ayrı.
Manevi iklimlerin olmaz zararı, hayrı;
Nihayet son bulacak bu yalan varoluşun.

ENGİN TOPKAN (03.09.2026)