Hikmet Metin Çavdar Şiirleri - Şair Hikm ...

Bir seviyorum dedin, inandım o an,
Sanki güneş doğdu, aydınlandı cihan.
Meğer bir pazar kurulmuş, değerin belli,
Hangi yalanın bedeline sattın beni?

Bu hafta geleceğim dedin, bekledim yollar,

sarayın yüksek duvarlarında
bir telaş geziniyor şimdi

çünkü hesap tutmadı

bir mahkeme kararıyla

Öyle bir düzen ki bu,
Çarkları kanla yağlanan,
"Butlan" diyenin üstüne
Bir gölge gibi çöküveren.

Sürüden ayrılana "hata" damgası,

Meydanlarda gürler, millet benim diye,
Geceleri sayar ihale, rant, hediye.
Zübük yine kürsüde, yüzünde cilalı maske,
Hakikat köşede titrer, sesi kısık, yutkunmakta.

Cebinde anayasa değil, ajanda var,

Ecevit Keleş geçer meydandan ağır adımlarla,
Serhat Erişir bakar ufka, sözleri yarım kalmış gibi,
Yusuf Ulaş Konyalı susar, ama gözleri konuşur,
Ve ben derim ki: bu oyunda ben asla olmam.

Masalar kurulur, vaatler dizilir ince ince,

On beş Temmuz gecesi
bu ülkenin üstüne karanlık çöktü.
Tanklar yürüdü sokaklarda,
silahlar halka çevrildi.

Bizim yaşıtlarımız hatırlar kardeşim.

Bir sabah uyandık...
Takvim on iki eylüldü,
gökyüzü asker postalı renginde.

İnsan bazı sabahları hiç unutmaz. Üzerinden yarım asır geçse de, sanki dün yaşanmış gibi zihninde kalır. Benim için o sabahlardan biri, 27 Mayıs 1960 sabahıdır.
Yeni Cami semtinde, Mustafa Kemal Paşa Okulu’nun yıkılmasıyla Donatım İlkokulu’na gitmek zorunda kalmıştım. Ablam benden üç yaş büyüktü ve çoğu zaman elimden tutarak okula götürürdü. Çocukluk dediğimiz şey, çoğu zaman bir büyük elin güvenidir zaten.
O sabah da birlikte yola çıkmıştık. Sokak başında askerler bizi durdurdu. “Nereye gidiyorsunuz?” diye sordular. Biz çocuk halimizle “Okula gidiyoruz” dedik. Cevap kısa oldu: “Evlerinize dönün. Sokağa çıkma yasağı var. İhtilal oldu.”
O an ne olduğunu tam anlamadım. Ama evin kapısından içeri girdiğimizde, hayatın artık eskisi gibi olmayacağını sezmiştim.
O yıllarda televizyon yoktu. Haberler radyo başında dinlenirdi. Dedem, radyo karşısında sessizce oturur, konuşulanları dikkatle takip ederdi. Ülkede büyük bir değişim olduğu anlatılıyordu. Siyasi isimler, tutuklamalar, kapatılan kurumlar… Çocuk aklımla anlamlandıramadığım kelimeler, yıllar sonra “tarih” diye karşımıza çıkacaktı.
Ama en çok hatırladığım şey, dedemin ağladığı andır. Sert, kolay kolay duygulanmayan bir insandı. İlk kez gözyaşlarını o gün gördüm. O yaşta bunun ne anlama geldiğini tam bilmesem de, bir şeylerin çok ağır olduğunu hissetmiştim.

Sabahın ilk ışıkları Sapanca Gölü’nün üzerine ince bir tül gibi serilirken, Adapazarı henüz uykusundan tam uyanmamıştı. Yenicami’nin önünden geçen birkaç insan, ellerindeki simitlerle acele adımlarla işlerine yetişmeye çalışıyor, Erenler tarafından gelen hafif rüzgâr şehrin sokaklarında eski günlerden kalmış bir şarkıyı taşıyordu.

Demir, her sabah aynı saatte Uzunkum Sahili’ne inerdi.

Bugün yine bir eksiklik dolaşıyor sokaklarda,
adını koyamadığım bir rüzgâr
kapı aralıklarından içeri sızıyor.
Ağaçlar yapraklarını değil,
sanki hatıralarını döküyor yere.