Basri Erdoğan Şiirleri - Şair Basri Erdoğan

Herkes bir yolda yürürken neşeyle,
Ben neden hep gölgelerdeyim böyle?
Yüreğimde bir sızı, dinmeyen bir hüzün,
Sanki zaman bir nehir, ben sürüklenen üzün.

Şu dünyanın yalanına
İnananı toprak aldı
Bir avuçluk saltanata
Güveneni toprak aldı
Tahtı nerde tacı nerde
Dünya dolu gücü nerde

Takvimler eskir, yıllar ömrümüzden geçer,
Kâh dargın düşer gönlümüz, kâh sükûta gömülür.
Ne hicran tüketir seni içimde, ne de geçen zaman;
Bilmezsin yâr, her şeye rağmen gönlüm sana mühürlüdür.
Bazen küslük girer araya, bazen yollar ayrılır,
Söylenmeyen nice kelâm sinemde ağırlaşır.

Telli turnam, yanlış anlama beni,
Yüreğimden kopan selamı sana emanet ettim.
Ama bir hüzün çöker içime her uçuşunda,
Ya diyarlara varırken adımı eksiltirsen diye…

Ben sana sevdamı da yükledim aslında,

Aylar geçiyor...
Temmuz da usul usul eksiliyor ömrümüzden.
Günler, avuçlarımızdan dökülen su gibi;
Tutmak istedikçe biraz daha uzaklaşıyor.

Tenine değil yalnız, ruhuma değdi sesin… Sanki yıllardır kaybolan bir yanım sende kendi adını buldu.
Bir bakışın kadar yakın oldum sana, ama içimde açtığın derinliğe bir ömür yetmedi.
Şimdi hangi duaya dönsem bir parça sen karışıyorsun içime. Geceler seni anınca ağırlaşıyor, sabırlarım sen diye tükeniyor.
Ve ben… bu dünyada ilk kez bir insanın kalbinde değil, bir insanın ruhunda kendimi evimde hissediyorum.

Rabbinin Rahmeti

Ne İbrahim biliyordu,
Ateşe atıldığında,
Alevlerin ona serinlik olacağını.
Ne de Eyüp biliyordu,

Sen çayı, ben gözlerini yudumladım
Bakışlarında demlendim,
Gözbebeklerinde eridim
Çayın acı mıydı bilmem de?
Gözlerinin acısında yandım ,
Ellerinin vedasında üşüdüm.

Toprak yağmuru nasıl beklerse sükût ile,
Ben de seni öyle bekledim ey yâr.
Ne vakit göğe değse gözlerim,
Bir bulut geçer içimden, adı sen kadar.

Ruh dediğin biraz hasret, biraz sabır,

Ben belki de bir zaman sonra raflarda tozlanacak
sararmış sayfaların arasında unutulacak
adı bile anılmayan o satırlarımı
kimsenin eğilip almayacağı kelimelerimi
senin için yazıyorum
zaman geçsin diye değil