Kelimelerim suç delili sayılacak belki de,
Her harfim bir ihbar mektubu gibi okunacak.
Kağıtlara dökülen düşlerim mahkeme salonlarında,
Sessiz çığlıklar gibi yankılanacak.
Gecenin karanlığında saklıyorum mısralarımı,
Yaşım kırk…
Hiçbir bahara benzemiyor benim ömrüm.
Ne bir tomurcuk içimde,
Ne de güneşe yüzünü dönen bir dal…
Dünya nasıl bir yer, deseler şimdi,
Yaşlı bir saatçiye sordum;
Usta, insan sevdiğini nasıl unutur?
Elindeki saati kulağına götürdü, biraz dinledi:
Evlat, dedi…
Bozulan saatin çarkını değiştirirsin, yeniden yürür.
Sabahın ilk ışığı yüzüme değil, yokluğuna vurmuş.
Güneş doğmuş ama içimde hâlâ gece durmuş,
Söyle imkânsızım…
Nedir bu gecelerin benimle bitmeyen hesabı?
Neden her sabah senden eksik,
Haydi kalem, al kâğıdı eline,
Bir daha susma bu gece.
Yaz duvarlar arasına sıkışmış o aşılmaz mesafeyi,
Adını anınca içimde büyüyen yangını yaz.
Ben onu bir şehrin bütün ışıkları sönerken sevdim,
Kimsenin bilmediği duaların arasında,
Yine gece oldu, pencerem sonuna kadar açık ama ben nefessiz kalıyorum,
Pencere önünde eski bir saksı, ben susuyorum, sen sanıyorum.
Ve ben o saksıya baktığımda, kurumuş bir dalda seni arıyorum,
Bir zamanlar çiçek açan ne varsa, şimdi sensizliğe yoruyorum.
Yine gece oldu, odam sessiz, ben içimde seni çoğaltıyorum,
Söylenmemiş cümlelerin ağırlığında
sessizlik boğazıma düğümlenir.
Bir nefes kadar yakındın,
şimdi koca bir boşluk kadar uzak.
Yoktun…
Ama yokluğun bile yetiyordu içimi yakmaya…
Sana dokunamadım…
Ama en çok sana sarılır gibi sustum gecelerde…
Bir insan…
Yolların yükünü rüzgâra sorma,
rüzgâr geçer gider…
sen bir ömür aynı yerde bekleyene sor.
“Unutursun” derler ya,
sen bir de her gün yeniden hatırlayana sor.
Omzumda eski bir çanta,
içinde yarım kalmış cümleler,
cebimde adresini kaybetmiş umutlar...
Ben yine tarifsiz bir bekleyişin
adı konmamış durağında üşüyorum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!