Basri Erdoğan Şiirleri - Şair Basri Erdoğan

Vakit gecenin en hüzünlü saatleri…
Bir damla uyku düşmüyor gözlerime.
“Hay Allah…” diyorum içimden,
“Yine mi sen sardın aklımın bütün yollarını?”
Sağıma dönüyorum, sensin.
Soluma dönüyorum, yine sen.

Vakit varken gönül yap, bir yetimin başını okşa,
Kibir değil merhamet götürür insanı arşa,
Bir gün dört omuz üstünde çıkarsın son yola,
Kefenin cebi yoktur; iyilik götürürsün, unutma.

Vakit varken gönül al, kırık bir kalbi sar da git,

Vakit varken seni daha çok seveyim,
Ölürsem gönlüm açık gitmesin.
Doya doya kokunu içime çekeyim,
Ölürsem, hasret gitti denmesin
Sen ,sevmek nedir ögretenimsin,
Emeğin geçti kalbime

Anlamazlar seni, denizle tuz gibi karışan, Bir ömür susup da içinde bin fırtına taşıyan, Her geleni gönül bilip, her gidene alışan, Bir gün yorulur insan, kendi özleminde yaşayan... Her şey vaktinde güzel, geç kalınca ne fayda, Kurumuş bir çiçeğe yağmur yağsa ne fayda, Ben eski ben değilim, değiştim zamanla, Bir yanım hâlâ seni arar, bir yanım vedayla... Azalttım cümleleri, susturdum yüreğimi, Kimseye anlatmadım içimdeki özlemi, Ne gelen eskisi gibi, ne giden bıraktı izini, İnsan en çok özlermiş, kaybettiği kendini...

Nasıl bir şey biliyor musun...
Var ama yok gibi.
Her sabah adınla uyanıp, akşam seni hiç yaşamamış gibi susmak gibi.
Kalbinin en derin yerine birini koyup, bunu dünyadan saklamak gibi.
Bir ömrü, gelmeyeceğini bildiğin bir adımın sesine emanet etmek gibi.
Sevmek değil sadece; sevdayı, insanın içinde sessizce taşıdığı bir kader gibi yaşamak gibi.

Ve ben,
çaresizliğimin ilk adımını seninle attım.
Seninle açıldı günah defterim.
Şimdi sen yoksan,
Bahar uğrar mı bir daha bu gönüle,
sözlerinle ısınır mı

Ve bir gün yokluğuma uyanırsan sevgili,
Kara toprağımda arama yarım kalan ömrümü.
Ne toprağı suçla ne de zamanı;
Bil ki ben seni öyle sevdim ki,
Kalbim sustu belki bir gün,
Fakat gökyüzü her gece adını söylemeye devam etti.

Velhasıl çiçek soldu
vazonun da sırrı çözüldü
Rengi çekildi âlemden
sanki zaman secdeye kapandı
bir suskunluk yayıldı eşyaya
her şey kendi yokluğunu fısıldadı

Ve sonra bir turna oluyorum yâr, Kanatlarımda gurbet, gönlümde duan, Gökyüzüne emanet ediyorum adını, Her çırpınışımda biraz daha sana varan, Bir garip sevdanın yolcusuyum ben, Ne menzilim belli, ne de senden gayrı bir limanım...

Ve sonra bir damla yağmur oluyorum, Saçlarının bir teline düşebilmek için, Bulutların koynunda bin yıl bekliyorum. Ne toprağa aitim, ne de semaya, Ben senin ruhuna kavuşamayan, Bir ömür secdede kalmış niyaz oluyorum...

Ve sonra bir nefes oluyorum yâr, Ne görünürüm ne de dokunabilirim sana, Bir tek kalbinin kıyısında yaşarım. Sen bilmezsin, ben her duamda sana ağlarım, Meğer aşk, kavuşmak değilmiş sevdiceğim, Ben seni bu dünyada değil, ezelden beri ararım...

Seni sevmekle başladı içimde bir yolculuk,
Adını anınca kalbim secdeye varır gibi…
Ne aklımın izni vardı bu sevdaya,
Ne de kalbim geri dönmeyi bildi.

Bir ateş düştü içime, ama yakmadı,