Şimdi tren garındayım,
elimde sana yazdığım mektuplar...
Her biri mührü bozulmamış bir hasret,
her biri adını fısıldayan bir bahar.
Tutunmayacaksın birine, var gücünle sarılır gibi.
"Onsuz yapamam." demeyeceksin mesela.
Dersin de, içinden, sessizce.
Ama bil ki yaparsın.
Zaman akar, hayat devam eder.
Bir gün ben de unutulurum,
Beni unutma...
Bilirsin, unutulmak dokunur her insana.
Unutulmak, kaderin son kurşunu,
Saplanır en can alıcı yerimize o mermi.
Uslu bakışlarımı azat et, gözlerinde biraz aşka meyledeyim,
Sabrımın son demindeyim yâr, bırak da sana yenileyim.
Bir ömür susturduğum sevdayı dudaklarında dile getireyim,
Sen bir kere gönlünü arala, ben bin yıllık hasretle geleyim.
Kirpiklerinin gölgesinde saklı kalsın bütün mahremiyetim,
Uyandım… gecenin susturduğu bütün sesler sabahın eşiğinde adını fısıldıyordu.
Bir sen vardın içimde, sanki yıllardır kapalı duran eski bir mabedin kandili gibi; sessiz, ama bütün karanlığı yenecek kadar derin.
Gözlerini düşünmedim sadece, onlarda kaybolan yolumu da aradım. Bir bakışının gölgesine sığındı içimde üşüyen bütün mevsimler.
Uzak bir zamandan düştüm gönlüne...
Ayıplama beni...
Üstüm başım biraz hicran, biraz gece,
hâlimden belli değil mi..?
Ben bu ömürde güzel ne varsa yarım bildim,
Gel de şu eksik kalan yerimi
Ben seni hep uzaktan sevdim,
Bir eski duanın âmininde.
Her gece adını içime sakladım,
Sustum, gönlümün derin ikliminde.
Bana ait ne varsa yük gibi geliyor sana,
Sana ait ne varsa bana hiç uğramıyor.
Benim yüreğim ateşle yanarken,
Seninki buz kesiyor, hiç çözülmüyor.
Ben sevdikçe daralıyorsun,
Bir harita serili gönlümün ortasında,
Aramızda suskun, upuzun yollar.
Ben seni her gece duaya sararken,
Hasret, adını yıldızlara yazar.
Vakit gece…
Sanki Yusuf’un kuyusuna düşmüş ruhum,
Duvarlarında hasret büyüyen bir zindandayım şimdi.
Adını her andığımda,
Karanlığın ortasında ince bir ışık beliriyor;
Çünkü sen, içimde susmayan en güzel duanın adısın.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!