Basri Erdoğan Şiirleri - Şair Basri Erdoğan

Yanılırım sanma, kaderim sensin,
Her düşüşümde tutunduğum sensin,
Bir yudum huzur diye içtiğim ateş,
Canıma işleyen o derdim sensin…
Başımı koyduğum bütün gecelerde,
Adını fısıldar içim sessizce,

Kırıktır kolum, iş görmez ellerim,
Yaralıdır kalbim, sızıyı bilmez yerim.
Söküktür elbisem, iplik tutmaz ömrüm,
Yar... Bu yara senden yadigârdır.

Yaralıyım, dalından düşmüş son yaprak gibi, Yaralıyım, kanadında kurşun taşıyan kuş gibi, Yaralıyım, sana çıkıp da sana varamayan yol gibi, Yaralıyım, kendi mezarına çiçek bırakan âşık gibi.

Hasretim, gurbet elde unutulmuş bir mektup gibi, Hasretim, gözlerinde yarım kalmış bir ömür gibi, Hasretim, adını her duada saklayan bir derviş gibi, Hasretim, kavuşmayı mahşere bırakmış iki sevdalı gibi.

Tükendim, dudağında söylenmemiş son söz gibi, Tükendim, bir ömür bekleyip de gelmeyen bahar gibi, Tükendim, seninle yaşanmamış bin yıllık sevda gibi, Tükendim ey yâr, sen sağken sana yas tutan bir kalp gibi.

İstemem bedenime senin yaranı, Yeter ki bırak artık içimdeki viranı. Ben zaten ezberledim sensizliğin her yanını, Geceler şahidim oldu, sakladım gözyaşlarımı. Bir sen bilmedin içimde kopan fırtınaları, Bir ben taşıdım ikimizin yarım kalan yarınlarını. Ne olur dokunma artık kanayan hatıralarıma, Adını yazma gecenin en karanlık duvarlarına. Ben seni yaşatırken kaybettim kendi baharımı, Sen bir vedaya sığdırdın benim koca dünyamı. Şimdi istemem senden ne sevgini ne de yarını. Ben artık suskunluğumla konuşuyorum yokluğunu, Her gece biraz daha büyütüyorum içimdeki yorgunluğunu. Bir zamanlar cennet bildim gözlerinin huzurunu, Şimdi cehennemden ayıramıyorum sensizliğin soğuğunu. Hangi duaya sığdırayım sana olan mahcubiyetimi, Hangi geceye emanet edeyim yarım kalmış sevgimi? Sana kavuşmak değildi belki de benim imtihanım, Seni hiç yaşanmamış bir ömür gibi taşımakmış payım. Ben seninle hayal kurarken sen çoktan bitirmiştin, Ben bir ömür beklerken sen bir vedayla gitmiştin. Ve ben hâlâ içimde gömüyorum sana ait yarınlarımı.

Yâr diye düştüm de gurbet eline,
Dağlara sır verdim, taşlar işitti.
Bir çift göz uğruna verdim gönlümü,
Ben sustum, içimde kuşlar işitti.

Gül olsan dalında bülbülün olsam,

Yârin yolu dağ imiş,
Bağrım baştan dağ imiş,
Ben sevdim, günah imiş,

Gönlünün kuytunda nihân eyle beni
Bir ömür bağrında mekân eyle beni
Bu fânî âlemde sensiz garibim
Bir nazarın ile cihân eyle beni

Gün batımının hüznünde solmuş yapraklar gibi,
Ellerim titriyor sensizliğin soğuk gölgesinde.
Bil ki!
Sensiz baharlar, rengi unutmuş çiçekler gibi,

“İnsan en çok
yarım kalan dualarında kaybolurmuş…
Birini unutmaya değil de,
onu içinden söküp atamamaya yorulurmuş yüreği.
Herkesin gecesinde sakladığı
sessiz bir sızı vardır.

Serimde tüten duman sen mi idin,
Bağrımı yakan hicran sen mi idin,
Ömrüme cemre diye düşen yârim,
Son nefeste kalan figân sen mi idin.