Geciktik kendimizden ve birçok şeyden... Masum bilinen tertemiz duygularımız kirlendi çirkef dünyanın kabullenilmesi zor gerçekleri karşısında... İsteklerimiz bastırılması zorluk duvarlarının altında ezilmiş kaldı. Küçücük bir ışığa mahkûm yüreklerimizle iç içe olmayı öğrendik hiç istememiş olsak bile...
Mesafelerin önemi yoktur sınırı çizili kalpler için... Yaşadığın ölçüyle eşdeğer hissettiklerimiz. Hasat bekleyen ekin, sürgün veren ağaçlar gibi... Yaşamak isteyip yaşayamadıklarımızın boy aynalarına boş bakışlarımızın. Bir bütünün içine kurulu cevabı zor sorular yumağı...
Sessizce gelsen diyorum. Sessizliğin kulağıma fısıldasa geldiğini… Gün çekilmiş olsa mahremiyetine, ötüşen kuşlar yuvalarına… Caddeleri kaç kayboluşa tanıklık etmiş bu şehir bizi hapsetse içine, kaybolup gitsek şehrin şahitliğiyle…
Nefes alıyorum.
Soluduğum her nefeste seni yaşıyorum.
Seni sensizliğine bırakıp,
Şiirlere seni anlatıyorum...
Cana can katan sen olduktan sonra, varsın göz görmesin.
Bir kuş uçuruyorum göğüs kafesimin parmaklıklarını aralayıp, ellerine konsun diye...
Sen sancılı bir sürecin içinde yaşarken, kangren olmuş bir yarayı tedaviye uğraşıyordun. Gerçekleşmesi mümkün olmayan bir geleceğe yürüyüş yaptığının farkında oluşun bile, seni yolundan çevirmeye yetmiyordu. Yaşamak istediğin her neyse, yaşayamadan çürüyüp gittiğini göremeyecek kadar kör oluşun, seni saplantılarının karşısında sönük bırakıyordu… Yaşamalıydım diyerek avuttuğun benliğin, ıssız bir kimliğe bürürken seni, sen düşlerini çizmekten geri kalmıyordun… Şimdi yıkanacağın yağmurlar, ızdırap dolu gecelerine hazırlamaktadır seni, yıkanabilirsin kimsesizliğinle…
Kalabalıklar içinde çok yalnız olmak durumu var. Bir sesle içinin titrediği, nefes alış verişinin değiştiği... Konuşmaya kalksan suç, sessiz kalsan yitip giden benliğinin karşısında...
Bir şahit göster deseler; eşkâlin belli olmasın diye yüreğimi gösterirdim.
Çok rüzgârlara göğüs gerip, yıkılmadığı için.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!