Aytekin Orhan Şiirleri - Şair Aytekin Orhan

Gözün alabildiğince varsın
Sözün kırıldığı yerde duymaya
Kesik dilim kendi içine
Sınırı yoktur ellerin
Sorguların batığına ne sürersin
Devrik cümlelerimin

1-
İnsanlar diyorum ne kadar yakın
Ve ne kadar uzak birbirinden
Bu çizgi kadın erkek ıssızlığı
Yangını aşk yansın küllerinden
Ve kanasın yürek özlemiyle

1-
Dikiş tutmaz yaralar taşıyorum
Kabuk bağladıkça tuz basıp sulanan
Kendi kendine pansuman edilip iyileşen
Hayatın sunağın da zamanın akışına inat

1-
Sen susardın şiirler üşürdü
İçimizde tünekleyen suskunluğun
Dilin dönmezliğine gizli imgesinde
Gecelerin kollarına sığınıştı adı
Çekildikçe kabuğuna yalnızlığın

1-
Canım sıkıldı
Yaktım şiirleri ateşimle
Ki bu suç sayıldı
Oysa benim parçamdı yazılanlar
Yüreğimden söküp çıkarttığım

Hissediyorum
İçimde bir volkan
Ha patladı ha patlayacak
O denli öfkeli
Öyle içten, öyle sessiz beslenirken
Kendi tüneğinde

1-
Geçmişin izlerine dokundukça;
Şimdi ne çok eksildiğimizi görüyoruz.

2-
Bu aralar biraz sessizim, çokça sensizim, az şiirsizim, kimsesizim anlayacağın sensiz h/içim...

1-
Bir şiirin en can alıcı yerinde vuruldum diyebilmeyi isterdim.
Şiir gibi bir şiirin içinde yüzebilmek adına ve yüzerken boğulmak uğruna...

2-
Geceler

1-
Çok konuşmuyorduk
Anlamıyorduk bile birbirimizi
Farklı bir sürüklenişti diyebilirim
Sürmesi istenilen
Bir adının olup olmaması sorun edilmeyen

1-
Şehirler sessiz bir o kadar yalnız
Yağmurlar yıkarken sokakları
İçimizde kimsesizlik ve hayatın sorgulanışı
Zaman dur artık inecek var