Benim kâbusum oldu
Senin son bakışın,
Gitmeni istediğim o gün
Ömrümün en ağır pişmanlığı oldu.
Bir kapı kapandı sandım,
İyileşeceğim…
Bunu kendime fısıldıyorum her sabah,
aynaya bakmadan önce,
çünkü gözlerim henüz ikna olmuyor.
Çabalıyorum
Ben uyuyamıyorum hiçbir gece,
Sensizlik çöktü üzerime.
Ne kadar kaçsam da senden,
Her yol yine sana çıktı.
Çok savaştım seni unutmak için,
İnsanlar kitap gibidir ..
İnsanlar kitap gibidir derlerdi,
Ben de inandım…
Her kapağa bir umut,
Her gülüşe bir anlam bağladım.
Bazen hayat,
aynı gökyüzünün altında
insanlara bambaşka sınavlar dağıtır.
Birinin yüzüne doğan güneş,
başkasının penceresine hiç uğramaz.
Kaderin suçu yok, biz yazdık bu hikayeyi,
yanlış kalplere vermiş olduğumuz temiz duyguyu, sevgiyi.
“İyi ki” dedik, içimizi titreyerek, inanarak,
Oysa içten içe yanıyormuşuz bozulmaları varmadan ağlayarak.
Güvendik… Hem de gözümüz kapalı, sorgusuz,
Olması gereken ne varsa olsun,
Bırak kader kendi yolunu çizsin.
Eğer ayrılık yazılmışsa alnımıza,
Bırak ayrılığı da yaşayalım;
Eğer sevda düşmüşse payımıza,
Bırak aşkın en derin yerinden geçelim.
Kadın dediğin fırtınadır, eserse iz bırakır,
Girdiği her karanlığa kendi ışığını yakar.
Bir omuz değil yalnızca, başlı başına dağdır,
Değeri bilinmezse susar, döner ve uzaklaşır.
Ne güzelliğiyle ölçülür ne de birkaç sözle,
"Ben senin kimsen miydim?" diye sordum kendime,
Sessizliğin en ağır yerinde yankılandı ismim.
Bir "bitti" dedin yalnızca,
Ne gözlerin titredi, ne sesin kırıldı.
Bir kelimeyle yıktın yılların emeğini,
Bir cümleyle ömrümden mevsimler eksildi.
İlk defa arkama dönüp baktım ..
Kendime neler yapıyorum diye..
Tanınmaz hale gelen ceset gibi ..
Paramparça bir haldeyim..!
Çok dayanmışım, sabretmişim...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!