Kalan kimdi Şiiri - Ali Saye

"Ben senin kimsen miydim?" diye sordum kendime,
Sessizliğin en ağır yerinde yankılandı ismim.
Bir "bitti" dedin yalnızca,
Ne gözlerin titredi, ne sesin kırıldı.
Bir kelimeyle yıktın yılların emeğini,
Bir cümleyle ömrümden mevsimler eksildi.

Gitme diyemedim...
Çünkü bilirim;
Gitmeye karar verenin kulağı duymaz,
Yüreği dönmez,
Gözleri ardında bıraktığı enkaza bakmaz.

Benim kitabımda
Gidene "dur" demek yazmaz.
Sevgi dilenilmez,
Muhabbet zorla yaşatılmaz.
Kapısını kapatanın ardından
Yalvarmak, insanın kendi onurunu tüketmesidir.

Ben sustum...
Sustum çünkü sözün bittiği yerde
Sessizlik en ağır cevaptır.
Bazen bir tek kelime etmemek,
Binlerce cümlenin haykıramadığı gerçeği anlatır.

Sen yolları seçtin,
Ben ise anıları omuzladım.
Sen özgürlüğünü sandığın yalnızlığa yürüdün,
Ben içimdeki enkazı toplamaya koyuldum.
İkimizin de yükü ağırdı belki,
Ama en çok sevenin sırtı ezildi.

Derler ki kalan kaybeder...
Hayır.
Asıl kaybeden,
Kendisine gönülden uzanan eli bırakan,
Bir ömrü birkaç bahaneye değişendir.

Yollar da gidenindir,
Vedalar da...
Ardına bakmadan yürüyenindir bütün sonlar.
Ama geceleri başını yastığa koyduğunda
Vicdanı konuşursa,
İşte o zaman gerçek ayrılık başlar.

Şimdi ne sana kırgınım,
Ne de kendime öfkeliyim.
Çünkü öğrendim ki
Bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil,
Gitmenin ne demek olduğunu öğretmek için girermiş.

Artık ne dönüşünü beklerim,
Ne de adını rüzgâra emanet ederim.
Sen kendi yolunda kaybol,
Ben kendi sessizliğimde yeniden doğarım.