Kalbimin arafında kalan sevgilim
Ruhumun yolunda,
sınırın limanında
yürümeye doyamadığım.
Ne tamamen gidebildin
Ne olursa olsun..
Seni halen yaşadığım için mi?
Sana halen deli gibi aşığım dememi?
Asla..
Ben bunları söylüyordum
Vefadan bahsedenler… ne çoktu sözlerinde,
Ama ben vefasızlığı gördüm en derin gözlerinde.
Dilleri sadakat dedi, kalpleri çoktan gitmişti,
Ben “biz” diye direnirken, onlar çoktan bitmişti.
Gözümün gördüğünü inkâr edemedim, gerçek ağırdı,
Siz hiç kaybeden birini gördünüz mü?
Ya da siz nelerinizi kaybettiniz?
Ben mesela dostum mu kaybettim…
İnsanlığa ve hayata olan inancımı.
Bazı şeyler vardır, geri gelmesi zordur.
Bana Rabbim yeter..!!
Ben herkesin yaranmayı bilmiyorum .
Herkesin kişi olmasını istedi.
Herkesin kullanabileceği biri,
Oyuncak değil insanim ben ..
Kelimeler boğazımda düğümleniyor…
Ne söylesem eksik kalıyor,
Ne sussam içimdeki fırtına dinmiyor.
Her harf dilimin ucuna geliyor da,
Kalbimin kapısından çıkamıyor.
Çünkü bazı acılar anlatılmıyor,
Herkesle yola çıkılmaz… öğrendim, hem de geç sayılır bir vakitte,
Her yüz dost değilmiş meğer, her söz de samimi niyette.
Aynı göğe baksa da herkes, aynı yıldızı görmezmiş,
Aynı yolda yürüyenler bile, aynı kalple sürmezmiş.
Herkesle hayal kurulmaz, hayal dediğin yük ister,
Kayboldum galiba gecenin tam kıyısında,
Bir sokak lambası kaldı gözlerimin hizasında.
Liman gibi sessizdi içimde büyüyen acılar,
Yüreğim savruluyordu karanlığın ortasında.
Hangi şehrin evsizi oldum bilmiyorum artık,
Bazen insan,
kendi sesinden bile yorulur.
Aynada gördüğü yüz,
başkasına aitmiş gibi bakar ona.
Omuzlarında görünmez yükler vardır,
adı konmamış,
Anlamını yitirmiş bir ankayım,
Küle dönen bedenim.
Kul olmaksa, kül olmayı,
Kabil edenim ben.
Işıkları kapat da git,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!